Friday, June 23, 2017

பூனைகள் திரிகின்றன.

பூனைகள் திரிகின்றன.

கடந்த சில வருடங்களாக படிப்பில் முன்னாலும் பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கியும் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு படிப்பிற்க்காக பொருளுதவி கிடைக்க உதவி செய்கிறேன். தகுதியான மாணவர்கள் என்று தெரிந்தால் பள்ளிக்கட்டணம் கட்ட உதவும் தொண்டு நிறுவனங்களில் சிபாரிசு செய்வேன், என் அக்காவின் மருமகளிடம் சொன்னால் அவள் அலுவலகம் மற்றும் நட்பு வட்டாரத்தில் பணம் வசூலித்துக் கொடுப்பாள். அதை  தேவைப் படும் பெற்றோர்களுக்கு அனுப்பி வைப்பேன். என்னால் முடிந்த தொகையை கொடுப்பதும் உண்டு.

இந்த வருடமும், சிலர் என்னை உதவிக்கு அணுகினர். ஆனால் எதிர்பார்த்த இடங்களில் கிடைத்த தொகை போதுமான அளவு இல்லை. மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் வசூலிக்கும் தொகையைப் பார்த்தால் மயக்கம் வருகிறது. ஏழாம் வகுப்பிற்கும், எட்டாம் வகுப்பிற்கும் இருபத்தி இரண்டாயிரம் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். அதில் பள்ளிக் கட்டணம் ரூ.ஏழாயிரம், புத்தகங்கள்  மற்றும் இதர சேவை(??) என்று குறிப்பிட்டு ரூ.பதினைந்தாயிரம். என்னிடம் பள்ளிக் கட்டணம் பெற்றுச் சென்ற ஒருவர், "மேடம், முழு கட்டணமும் செலுத்தினால்தான் புத்தகம் தருவார்களாம், கொஞ்சம் உதவி செய்யுங்கள் மேடம்" என்று கெஞ்சும் பொழுது மனம் சங்கடப் படுகிறது.  

இன்னொரு பள்ளியிலும் பள்ளிக் கட்டணம் ரூ.ஒன்பதாயிரம், இதர சேவைகள்,ரூ.ஐந்தாயிரம் என்று வசூல் செய்கிறார்கள். இதர சேவைகள் என்பதில் புத்தகங்கள் மற்றும் நோட்டு புத்தகங்கள், சீருடை, காலணி, புத்தகப் பை(school bag) என்பவை அடங்குகின்றன.

ஏழாம் வகுப்பிற்கும், எட்டாம் வகுப்பிற்கும் பதினைந்தாயிரத்திற்கு புத்தகங்களா? ஷூவும், புத்தகப் பையும், சீருடையும் பள்ளியில்தான் வாங்க வேண்டும் என்பது என்ன சட்டம்? 

ஒவ்வொரு வருடமும் அதிகம் பணம் வசூலிக்கும் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப் படும் என்ற அறிவிப்பு மட்டும் வருகிறது, ஆனால் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப் பட்டதாக தெரியவில்லை.பிளஸ் டூ தேர்வில் ரேங்க் சிஸ்டத்தை ஒழித்தது போல பள்ளிகள் புத்தகங்கள், சீருடை, இன்ன பிற விஷயங்கள் வழங்கக் கூடாது என்று சட்டம் வந்தால் பள்ளிக் கட்டண சுமை பெரிதும் குறையும்.  

பூனைகள் திரிகின்றன, வீட்டில் உள்ள பாலையும், தயிரையும், குடிக்கின்றன. அவற்றை பிடிக்க, குறைந்த பட்சம்  மணி கட்டத்தான் ஆட்கள் இல்லை. 

Sunday, June 4, 2017

எளிய மனிதர்கள்,பெரிய உண்மைகள்.

எளிய மனிதர்கள்,பெரிய உண்மைகள்.

சில சமயங்களில் அதிகம் படிக்காத எளிய மனிதர்கள் மிக உயர்ந்த தத்துவங்களை அனாயசமாக சொல்லிச்  சென்று விடுவார்கள்.  என் வீட்டில் வேலை செய்யும் பணிப் பெண்  கோடை காலம் ஆரம்பித்ததிலிருந்து தினமும்," ராத்திரி  தூக்கமே இல்லை, கரண்ட் போய் விட்டது வீட்டிற்குள் காற்று வருவதற்கு வழியே இல்லை. அதனால் தூக்கமே இல்லை.." என்று புலம்புவாள். அதைத்தவிர  அவள் குடியிருப்பது முதல் மாடியில். தண்ணீர் வேறு கீழிருந்து மேலே  வர வேண்டியிருக்கிறது என்பதும்  குறை. வேறு வீடு மாற்றி விடலாம் என்று தேடித் கொண்டிருந்தாள். சென்ற மாத ஆரம்பத்தில் வீடு மாற்றியும் விட்டாள். 

அவள் வீடு மாற்றி ஒரு வாரம் கழிந்து, "புது வீடு வசதியாக இருக்கிறதா?" என்று அவளிடம் கேட்டேன். "யாரும் அப்போ சொல்லவில்லை இப்போ, அந்த வீட்டுக்கா போய் இருக்கிறாய்? தண்ணியே விடாதே அந்த பொம்பள என்கிறார்கள். ஒரு நாளைக்கு ரெண்டு குடம்தான் விடறாங்க, தெரு முனையிலிருந்து தண்ணீர் கொண்டு வர வேண்டி இருக்கு..." என்று அலுத்துக் கொண்டாள். 

"அட கஷ்டமே! முன்னாலேயே விசாரித்திருக்க மாட்டாயோ?" என்று நான் சொன்னதும், "என்னவோ போங்க, எதெல்லாம் அனுபவிக்கனும்னு இருக்கோ, அதை எல்லாம் அனுபவித்து கழித்து விடலாம். இப்படியேவா இருந்துடும்? எல்லாம் ஒரு நாள் மாறும்.. சுகப் படும் பொழுது யார்கிட்ட போய் சொன்னோம்? என்றாள். 

நான்  அசந்து போனேன். பள்ளிக்கூட வாசலை கூட மிதிக்காதவள், எப்பேர்ப்பட்ட விஷயத்தை வெகு சாதாரணமாக சொல்லி விட்டாள்?

எதெல்லாம் அனுபவிக்கனும்னு இருக்கோ, அதை எல்லாம் அனுபவித்து கழித்து விடலாம். - எதிலிருந்தும் தப்பித்துக் கொள்ள நினைக்கக் கூடாது.

இப்படியேவா இருந்துடும்? எல்லாம் ஒரு நாள் மாறும்.. -  இதுவும் கடந்து போகும்.

இந்த விஷயங்களைத்தானே நாம் மீண்டும் மீண்டும் ஆன்மீக  சொற்பொழிவுகளில் கேட்கிறோம், அதை எத்தனை அனாயசமாக கூறி விட்டாள் படிப்பறிவில்லாத ஒரு எளிய பெண்! 

Tuesday, May 23, 2017

வெற்றிலையும் எலுமிச்சம்பழமும்

வெற்றிலையும் எலுமிச்சம்பழமும் 




இந்துக்களின் வாழ்க்கையில் வெற்றிலைக்கு  சிறப்பான இடம் உண்டு. வெற்றிலை இல்லாத பூஜை,வழிபாடு, பண்டிகை எதுவும் கிடையாது. ஒரு சுப காரியத்திற்க்காக வாங்க வேண்டிய சாமான்கள் லிஸ்ட் போடும் பொழுது முதலில் மஞ்சள் குங்குமம் என்று எழுதி விட்டு, அடுத்த இடத்தை பிடிப்பது வெற்றிலை பாக்குதான். திருமண நிச்சயதார்த்தத்தை பாக்கு வெற்றிலை மாற்றிக்  கொள்வது என்றுதான் வழக்கு மொழியில் சொல்லப் படும். இரு வீட்டாரும் ஒருவருக்கு மற்றவர் வெற்றிலை பாக்கு கொடுப்பதோடுத்தான் திருமணம் முடிகிறது. அது மட்டுமல்ல திருமணத்திற்கு வந்து விட்டு வெற்றிலை பாக்கு வாங்கி கொள்ளாமல் செல்லக் கூடாது என்பது மரபு. இப்போதெல்லாம் அந்த வேலையை கேட்டரிங் கான்ட்ராக்ட்காரர்கள் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். அந்த பையில் தேங்காய் போடப் பட்டிருக்கும், தேங்காய் வெற்றிலை பாக்கு வழங்கப்பட்டு விட்டால் அதற்கு மேல் அங்கு தேங்காமல் இடத்தை காலி செய்து விட வேண்டும் என்று பொருளாம். 

எது எப்படி இருந்தாலும் நான் சொல்ல வந்ததது வெற்றிலைக்கான பெயர்க்க காரணம். காஞ்சி மஹா பெரியவர் ஒரு முறை அவருக்கு முன் வைக்கப் பட்டிருந்த தட்டிலிருந்து ஒரு வெற்றிலையை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு, "வெற்றிலையை ஏன் வெற்றிலை என்று கூறுகிறோம் தெரியுமா?" என்று சுற்றி இருந்தவர்களை கேட்டாராம். யாருக்கும் பதில் தெரியவில்லை. பிறகு அவரே, "ஒரு செடி என்றிருந்தால் இலை, பூ, காய், கனி என்று எல்லாம் இருக்கும். ஆனால் வெற்றிலைச் செடியில் பூ, காய், கனி என்று எதுவும் கிடையாது, வெறும் இலை மட்டும்தான். வெற்று இலைதான் வெற்றிலை ஆகி விட்டது". என்றாராம். 

ஒரு விருந்து என்றால் வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டால்தான் நிறைவு. இப்போதெல்லாம் மிட்டா  பான் என்று வடக்கிந்திய பெரிய வெற்றிலையில் என்னென்னவோ சேர்த்து இனிப்பாக ஒன்று தருகிறார்கள். நல்ல வேளை, அருகிலேயே நம்மூர் வெற்றிலை,பாக்கு, சுண்ணாம்பும் வைக்கிறார்கள். என் விருப்பம் இரண்டாவதுதான். '

ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கில் வெற்றிலை போடுவது உண்டா என்று தெரியவில்லை. அந்த கலையில் தஞ்சாவூர்காரர்களை மிஞ்ச முடியாது. முதலில் கொஞ்சம் பாக்கு, அல்லது சீவலை வாயில் போட்டுக் கொண்டு விடுவார்கள்.  பிறகு தண்ணீரில் இருக்கும் வெற்றிலையை எடுத்து வேட்டியிலோ, துண்டிலோ துடைத்து சுண்ணாம்பை அளவாக தடவுவார்கள், பிறகு அதை சரி பாதியாக குறுக்கு வாட்டில் மடித்து அந்த காம்பை ஆரம்பத்திலிருந்து நுனி வரை சர்ரென்று கிழிக்கும் அழகு..! பிறகு அதை சுருட்டி ஆள் காட்டி விரலுக்கும் நாடு விரலுக்கும் நடுவில் வைத்துக் கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு எத்தனை வெற்றிலை வேண்டுமோ அத்தனையையும் ரெடி பண்ணிய பிறகு ஒவ்வொன்றாக வாய்க்குள் தள்ளுவார்கள். சிலர் கள்ளக் குரலில் பாடிக் கொண்டே  இதை செயல் படுத்துவார்கள். 

அவர்கள் குதப்பிக் கொண்டிருக்கட்டும், நாம் எலுமிச்சம் பழத்தின் சிறப்பை பார்க்கலாம். 

நம் நாட்டில் பெரியவர்களை பார்க்கச் செல்லும் பொழுது அவர்கள் கையில் எலுமிச்சம் பழம் கொடுத்து வணங்குவது மரபு(தில்லானா மோகனாம்பாள் படம் ஞாபகம் இருக்கிறதா? அதில் சவடால் வைத்தி பெரிய மனிதர்களை முதலில் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் ஒரு எலுமிச்சம் பழம் கொடுப்பார்). இதற்கு என்ன காரணம்?

எல்லா பழங்களும் காயாக இருக்கும் பொழுது கசப்பாகவோ, துவர்ப்பாகவோ, புளிப்பாகவோ இருக்கும். பழுத்த பிறகுதான் அதற்கு இனிப்பு வரும். ஆனால், எலுமிச்சம் பழமோ காயாக இருக்கும் பொழுதும் புளிப்பாகத்தான் இருக்கும், பழுத்த பிறகும் அதே புளிப்புச் சுவைத்தான். இதை நாம் பெரியவர்களுக்கு கொடுக்கும் பொழுது, நம் இருவருடைய உறவும் இந்த எலுமிச்சம்பழத்தை போல எப்போதும் மாறாமல் இருக்கட்டும் என்று குறிப்பால் உணர்த்துகிறோமாம்  

-- ஸ்ரீ முரளிதர ஸ்வாமிகள் உபன்யாசத்தில் கேட்டது.

Monday, May 15, 2017

ப.பாண்டி (விமர்சனம்)

ப.பாண்டி (விமர்சனம்)



தனுஷ் முதல் முறையாக இயக்கி இருக்கும் படம். முதல் காதலில் தோற்ற இருவரும் தங்கள் முதிய பிராயத்தில் அந்த காதலை புதுப்பித்துக் கொள்ளலாமா என்று யோசிக்கும் கதை. 

கதா பாத்திரத்திற்கேற்ற நடிகர்களை தேர்வு செய்திருப்பதிலேயே தனுஷிற்கு பாதி வெற்றி கிடைத்து விடுகிறது. அந்த அப்பா பாத்திரத்திற்க்கு ராஜ் கிரானை விட வேறு ஒரு சிறந்த தேர்வு இருக்க முடியுமா? ஆரம்ப காட்சிகளில் மகனிடம் பயந்து கொண்டு பம்முவதும், பேரக் குழந்தைகளிடம் பாசம் காட்டுவதிலும், நண்பர்களோடு முக நூலில் போடுவதற்காக விடம் விதமாக போஸ் கொடுக்கும் வெள்ளந்தி தனத்திலும், இறுதியில் "உனக்காக இரண்டு தடவ வீட்டை விட்டு ஓடி வந்திருக்கேன்" என்று கூறுவதிலும் சபாஷ் போட வைக்கிறார். 

கடைசி இருபது நிமிடங்கள் மட்டுமே வந்தாலும் தன். முத்திரையை பதிக்கிறார் ரேவதி. எந்த கல்மிஷமும் இல்லாமல் முன்னாள் காதலனோடு பைக்கில் ஊர் சுற்றுவதும், "வீட்டு அட்ரஸ் கொடுத்தது தப்பா போச்சு" என்று ராஜ் கிரனை கோபிப்பதும், மகளிடம்(நம்ம டி.டி) முன்னாள் காதலனைப் பற்றி பேசுவதும், கடைசியில் எப்போதோ முன்னாள் காதலனோடு எடுத்துக் கொண்ட புகைப் படத்தை அவனிடமே திரும்ப கொடுத்து விட்டு,அவனுக்கு கண்ணீர்  மல்க விடை கொடுப்பதும்.ஆஹா ...!

"வயதானாலும் துணை துணைதான்" என்று மகள் கூறி விட்டுச் சென்றதும் ஒரு துள்ளல் நடை நடக்கிறாரே..! வயதானாலும் ரேவதி ரேவதிதான். 

சின்ன வயது ரேவதியாக வரும் மடோனா செபாஸ்டியனும் சிறப்பாகவே நடித்திருக்கிறார். ராஜ் கிரண் மகனாக வரும் பிரசன்னா பாஸ் பண்ணி இருக்கிறார், முதல் வகுப்பில் இல்லை. மற்றபடி எல்லோருமே தங்கள் தங்கள் ரோலை நன்றாக செய்திருக்கிறார்கள். 

வளர்ந்து வரும் இளம் இசை அமைப்பாளரான ஷான் ரோல்டன் இசையில் தனுஷ் மடோனா படும் பாடல் நன்றாக இருக்கிறது. பி.ஜி.எம். சிறப்பு. தற்கால இசை அமைப்பாளர்களை போல சிந்தசைசர் பயன் படுத்தாமல் அசல் இசைக்கருவிகளை கொண்டு இசை அமைத்திருக்கிறாராம். வாழ்க! வளர்க!

கம்பி மேல் நடப்பது போன்ற ஒரு கருவை எடுத்துக் கொண்ட தனுஷின் துணிச்சலையும், அதை கொஞ்சம் கூட விரசம் தட்டாமல் எடுத்திருக்கும் திறமையையும் பாராட்டலாம்!

Friday, May 12, 2017

அருந்தச் சொல்வது மாங்கனி சாறு (மேங்கோ ரஸ்)

அருந்தச் சொல்வது மாங்கனி சாறு
(மேங்கோ ரஸ்)

தேவையான பொருள்கள்:
மாம்பழம் -  2 அல்லது 3
சர்க்கரை - 1 டேபிள் ஸ்பூன் 
காய்ச்சி ஆற வைத்த பால் - 1 கப் 



























முதலில் மாம்பழங்களை நன்கு கழுவி தோல் சீவி செதில் செதிலாக நறுக்கிக் கொள்ளவும். பின்னர். அந்த துண்டுகளை மிக்சியில் அல்லது whipper மூலம் கூழாக்கிக் கொள்ளவும். அதில் சிறிது நீர் சேர்த்து அடுப்பில் வைத்து, சர்க்கரை சேர்த்து லேசாக சூடாக்கவும். கொதிக்க கூடாது. சூடான மாம்பழக் கூழ் ஆறியதும், பால் சேர்த்து குளிர் சாதன பெட்டியில் வைத்து ஜில்லென்று அருந்தலாம். கோடை காலத்திற்கேற்ற சுவையான பானம். 


பால் சேர்ப்பதற்கு முன் 
பால் சேர்த்த பிறகு 
























சர்க்கரை சேர்க்க காரணம் எல்லா பழங்களும் ஒரே சுவையில் இருக்காதல்லவா? சர்க்கரை அதை சமன் செய்யும்.  

நார் மாம்பழம், புளிப்பு மாம்பழம் போன்ற எல்லா வகை மாம்பழங்களிலும்  மேங்கோ ரஸ் செய்யலாம். நார் பழமாக இருந்தால், மிக்சியில் சற்று அதிக நேரம் அடிக்க வேண்டும். புளிப்பான பழங்களுக்கு சர்க்கரை கொஞ்சம் அதிகம் சேர்க்க வேண்டும்.     

இந்த மேங்கோ ரசை சப்பாத்திக்கு சைட் டிஷாக பயன் படுத்துபவர்கள் உண்டு. 


Saturday, May 6, 2017

கோடையும் எடையும்

கோடையும்  எடையும்


வெய்யில் காலம் வருகிறது என்றால் எனக்கு கொஞ்சம் பயம் வரும். தகிக்கும் வெய்யில், பவர் கட் இவைகளை நினைத்து மாத்திரம் அல்ல. கூடப் போகும் என் எடையை நினைத்தும்தான். கோடையில்தான் எடை குறையுமாம். அதிகம் வியர்பதால் எடை குறைந்து விடும் என்கிறார்கள். நாம் வியர்க்க விட்டால்தானே? வியர்க்க ஆரம்பிக்கும் பொழுதே, "உஸ்... அப்பா... முடியல... ஏ.சி.ஐ போடு" என்று வியர்வையை அடக்கி விடுகிறோம். 




அது மட்டுமா? ஜில்லுனு ஏதாவது குடிச்சால்தான் தாகம் அடங்கும் என்று நன்னாரி சர்பத் என்ன? ரோஸ் மில்க் என்ன? இவைகளைத் தவிர பாட்டில் பாட்டிலாக உள்ளே தள்ளும் குளிர் பானங்கள் கிலோ கிலோவாக நம் எடையை ஏற்றி விடுகின்றனவே...! குளிர் பானங்களோடு நிறுத்திக் கொள்கிறோமா? ஆங்காங்கே இருக்கும் ஐபாகோக்களும்(IBACO) , மில்கிவேக்களும்(MILKY WAY) நம்மை வா என்று அழைக்கும் பொழுது மாட்டேன் என்றா சொல்ல முடியும்? உள்ளே நுழைந்து வித விதமான ப்ளேவர்களில் ஐஸ் க்ரீம்களை வெளுத்து கட்டினால் எடை ஏறாமல் இருக்குமா?

வெய்யில் கொளுத்துகிறதே என்று திருமணங்கள் நடத்தாமலா இருக்கிறார்கள்? கல்யாணம்,காது குத்தல், பிறந்த நாள், க்ரஹ பிரவேசம், என்று எப்படியும் ஒரு மாதத்தில் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளிலாவது கலந்து கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. இப்பொழுதெல்லாம் எந்த விருந்துமே ஐஸ் கிரீம் இல்லாமல் இல்லை. அதைத் தவிர இன்னும் இரண்டு இனிப்புகள்... எல்லாவற்றையும் பரிமாறி வைத்து விடுகிறார்கள். உணவை வீண் ஆக்க முடியுமா? ஜோதிகா வேறு சின்ன திரையில் வந்து, "உணவை வேஸ்ட் பண்ணாதீர்கள், ப்ளீஸ், வேஸ்ட் பண்ணாதீர்கள்" என்று கெஞ்சும் போது வீண் பண்ண முடியுமா? எல்லாவற்றிற்கும் நம் வயிற்றில் இடம் அளிக்கிறோம். எடை ஏறாமல் இருக்குமா? 

ஐஸ் க்ரீம் ஐ ஒதுக்கலாம் என்றால்?"ஏன் ஐஸ் க்ரீம் சாப்பிடலையா? ஷுகரா"? என்று அக்கறையாக விசாரிப்பார் பக்கத்து இலை காரர்."சீ சீ அதெல்லாம் இல்ல, வெய்ட் ஏறிக் கொண்டே போகிறது, அதான்.." "ஒரு நாள் சாப்பிட்டா ஒண்ணும் ஆகிடாது". என்று உசுப்பேற்றி உசுப்பேற்றியே நம்மை 'ஓவர் வெய்ட்' ஆக்கி விடுகிறார்கள்.



விருந்தை விட்டுத் தள்ளுங்கள், என்றாவது ஒரு நாள்தான், வீட்டில் இருக்கும் வில்லன்களை என்ன செய்வது? எல்லாவற்றிலும் முதன்மையானது மாங்காய்!!! மாவடு, மாங்காய் தொக்கு, ஆவக்காய், மாம்பழம் என்று பல வடிவங்களில் அது படுத்தும் பாடு இருக்கிறதே..!


அம்மாவிடமும், மாமியாரிடமும் எதை கற்றுக் கொள்கிறோமோ இல்லையோ ஊறுகாய் போட கற்றுக் கொண்டு விடுகிறோம். முதலில் சாதத்திற்கு தொட்டுக் கொள்ளத்தான் ஊறுகாயை போட்டுக் கொள்வோம். அது கொஞ்சம் மீந்து விடும். சரி ஊறுகாயை வீணாக்க வேண்டாமே என்று கொஞ்சம் சாதம் போட்டுக் கொள்வோம், இப்போது மறுபடியும் ஊறுகாய் மீந்து விடும். இப்படி சாதத்திற்கு ஊறுகாய், ஊறுகாய்க்கு சாதம் என்று மாற்றி மாற்றி சாப்பிட்டால் எடை எப்படி ஏறாமல் இருக்கும்? 

இனிமேல் இப்படிப் பட்ட சபலங்கள் எல்லாம் கூடாது என்று எண்ணி ஊறுகாயை குறைவாக போட்டுக் கொள்கிறேன். ஐபாகோ களையும், மில்கி வேக்களையும் புறக்கணித்து விட்டேன்.  ஆனால் மாம்பழம்?? 


செந்தூரான், நீலம், பங்கனப்பள்ளி, இமாம்பசந்து என்று கலர் கலராக வண்டிகளில் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருக்கும் மாம்பழக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுபடுவது கொஞ்சம் கடினம்தான்... வயதோ ஏறிக் கொண்டிருக்கிறது ஒரே ஒரு நல்ல சுவையான மாம்பழத்தை சாப்பிட்டு விட்டு நிறுத்தி விடலாம் என்று தீர்மானித்தேன். ஆனால் அதில் ஒரு சிக்கல் பாருங்கள், ஒரு வெற்றி படம் கொடுத்து விட்டு நடிப்பதை நிறுத்தி விடலாம் என்று நினைக்கும் சூப்பர் ஸ்டாருக்கு வெற்றி படம் வாய்க்காதது போல எனக்கும் சுவையான மாம்பழம் கிடைக்க மாட்டேன் என்கிறது. ஒன்று புளிக்கிறது, அல்லது நாராக இருக்கிறது, அல்லது சப்பென்று இருக்கிறது. என்ன செய்வது? இன்றைக்கு கூட மாம்பழம் வாங்கி இருக்கிறேன்.. எப்படி இருக்க போகிறதோ? 

எடை? அதைப் பற்றியெல்லாம் இப்போது என்ன? கொஞ்சம் நடந்தால் குறைந்து விடப் போகிறது... தவிர நான் என்ன அழகி போட்டிக்கா செல்லப் போகிறேன்?.. கிடக்கட்டும் கழுதை

படங்கள் உதவி: கூகுள் . இது ஒரு மீள் பதிவு 

Friday, May 5, 2017

எங்கள் ஊர்களுக்கு கிடைத்த கௌரவம் !!

எங்கள் ஊர்களுக்கு கிடைத்த கௌரவம் !!


நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊரான திருச்சி மற்றும் எங்கள் சொந்த ஊரான தஞ்சை ஜில்லாவை சேர்ந்த கண்டமங்கலம் ஆகிய இரண்டு ஊர்களுக்கும் இந்த வாரம் ஒரு கௌரவம் கிட்டியிருக்கிறது.

இந்தியாவின் சுத்தமான நகரங்களுள் ஆறாவது இடத்தில் திருச்சி இருக்கிறது. (சத்திரம் பேருந்து நிலையம் துர்கந்தம் இல்லாமல் இருக்கிறதா?)

எங்கள் சொந்த ஊரான கண்டமங்கலம் டிஜிட்டல் கிராமமாக அறிவிக்கப் பட்டிருக்கிறது.  

பணமில்லா பரிவர்த்தனையை ஊக்குவிக்கும் விதமாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி முதன் முதலாக குஜராத் மாநில அகோதரா கிராமத்தை ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ வங்கி மூலம் டிஜிட்டல் கிராமமாக மாற்றினார். அதன் தொடர்ச்சியாக அந்த வங்கி இந்தியாவின் வெவ்வேறு மாநிலங்களில் உள்ள நூறு கிராமங்களை டிஜிட்டல் கிராமங்களாக மற்றும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ள 12 கிராமங்களில் எங்கள் ஊரான கண்டமங்கலமும் ஒன்று.

கிராம மக்கள் இரண்டாயிரத்து இரு நூறு பேர்களில் ஆயிரத்து எழுநூறு பேர்களுக்கு வங்கி கணக்கு துவங்கப்பட்டு ஏ.டி.எம். அட்டைகளும் வழங்கப்பட்டு விட்டதாம். கடைகளில்(எனக்கு தெரிந்து பெருமாள் கோவிலுக்கு பக்கத்தில் ஒரு கடை உண்டு) ஸ்வாய்ப்பிங் மெஷினும் வழங்கப் பட்டு விட்டதாம். 

அடுத்த முறை ஊருக்கு செல்லும் பொழுது கதிர்வேலு கடையில் ஒரு சோடா குடித்து விட்டு, கார்டை தேய்த்து விடலாம். முன்னோடி கிராமமாக இருப்பதில் சந்தோஷம்!!:))))