Thursday, February 22, 2018

நீடித்த சந்தோஷம் எது?

நீடித்த சந்தோஷம் எது?


முகநூல்(face book) தோழி திருமதி காயத்ரி  சுந்தரேசன் சமீபத்தில் ஒரு கேள்வி எழுப்பி இருந்தார். 

Pleasure- what is it that gives one pleasure? Physical?mental?emotional? which is lasting pleasure? 

நான் தமிழில் சிந்திப்பதால் இதை தமிழ் படுத்துகிறேன். ஒருவருக்கு எது சந்தோஷத்தை கொடுக்கிறது? புலனின்பமா? அறிவு சார்ந்த இன்பமா? இல்லை உணர்வு சார்ந்த இன்பமா? எந்த இன்பம் நீடித்திருக்கும்?

நல்லது! முதலில் புலனின்பத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். கண்டு,கேட்டு, உற்று,உணர்ந்து.முகரும் இந்த ஐவகை இன்பங்களும் பெண்ணிடம் உண்டு. சாப்பாட்டிலும் உண்டு. இந்த இரண்டு வகை இன்பங்களை தேடித் தேடி ஓடாதவர்கள் உண்டா? இதனால் கிடைக்கும் இன்பம் நிச்சயமாக நிலையானது கிடையாது. 

மேலும் இந்த புலனின்பத்தை அனுபவித்து தீர்த்து விட முடியாது. மகாபாரதத்தில் வரும் யயாதி கதையில் யயாதி கூறியதைப் போல, உலக இன்பங்களை அனுபவித்து தீர்த்து விடலாம் என்று நினைப்பது எரிகின்ற கொள்ளிக்கு நெய் வார்த்து அதை அணைத்து விடலாம் என்று நினைப்பதற்கு ஒப்பானது. எனவே நீடித்த இன்பத்தை ஒரு போதும் தராது. அதனால்தான் நம் முன்னோர்கள் இது ஒரு வரம்பிற்குள் இருக்க வேண்டும் என்பதர்காகத்தான் அவ்வப்பொழுது விரதங்களை அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். 

அடுத்து அறிவார்ந்த சந்தோஷம்: அறிவார்ந்த சந்தோஷம் என்று ஒன்று உண்டா என்று தெரியவில்லை. ஏனென்றால் அறிவு செயல் பட ஆரம்பிக்கும் பொழுது சந்தோஷம் விடை பெற்று விடும். சிறு வயதில் மயலின் இறகை நோட்டு புத்தகத்தில் வைத்து அது குட்டி போடும் என்று நம்பும் சந்தோஷம் வளர்ந்த பிறகு இருக்குமா?  

மணிக்கொடி எழத்தாளர்களில் ஒருவரான கு.ப.ராஜகோபால் ஒரு அருமையான சிறு கதை எழுதி உள்ளார்.  அதில் சித்தார்த்தன் என்னும் இளவரசன் ஏன் புத்தனானான்  என்பதற்கு ஒரு காரணம் கூறியிருப்பார். 

இரவில் மனைவி யசோதராவோடு சுகிக்கிறான் சித்தார்த்தன். அதற்குப் பிறகு அவள் உறங்கி விட, இவ்வளவுதானா? இதற்குத்தானா? என்னும் கேள்விகள் அவனை வாட்ட, அன்றிரவே அரண்மனையை விட்டு வெளியேறுகிறான். என்று  முடித்திருப்பார்.

அடுத்தது உணர்வு பூர்வமான சந்தோஷம்: இது சற்று உயர்ந்த ரகம்: மேலே சொன்ன இரண்டு ரகங்களும் அனுபவிக்கும் ஒருவருக்கு மட்டும் சந்தோஷத்தை தரும் என்றால், இதில் நாம் மற்றவரையும் சந்தோஷப்படுத்தலாம். எப்படி என்றால் ஒருவர் பாடுகிறார். அது அவருக்கு சந்தோஷம், அது நன்றாக இருக்கும் பட்சத்தில் கேட்பவருக்கும் சந்தோஷம். எம்.எஸ்.சுப்புலக்ஷ்மி  இன்று இல்லை. ஆனால்  அவருடைய சங்கீதம் இன்றும் நம்மை சந்தோஷப் படுத்துகிறது. 

ஸ்வாமி ஏ.பார்த்தசாரதியின் உரையில் ஒரு முறை குறிப்பிட்டார். இந்த உலகில் மூன்று  விதமான உதவிகள் உண்டு. ஒன்று பணத்தால் ஒருவருக்கு உதவுவது. இது அதமம் (கடைசி). இரண்டாவது உடலால் ஒருவருக்கு உதவுவது இது மத்யமம்(இடை நிலை). மூன்றாவது உணர்வு பூர்வமாக ஒருவருக்கு உதவுவது, இதுதான் உத்தமம் (உயர்ந்த நிலை). 

முன்பெல்லாம், எல்லா மகான்களும் பாடகர்கள், நடிகர்கள், கதாசிரியர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் போன்ற செலிப்ரிடிகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் பொழுது நான், "எல்லா இடங்களிலும் பெரிய மனிதர்கள் என்றால் ஒரு தனி கவனிப்புதான்" என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.  ஆனால் அவர்கள் தங்கள் திறமையால் எத்தனை பேர்களை உணர்வு பூர்வமாக சந்தோஷப் படுத்துகிறார்கள்? அதற்கான அங்கீகாரம்தான் அவர்களுக்கு  கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம். மேலும் இந்த உணர்வு பூர்வமான சந்தோஷத்தை தெய்வீகமாக மாற்றுவது எளிது. 

இதில் எதுவுமே நிலைத்த சந்தோஷத்தை தராது என்பதுதான் உண்மை. எதுவுமே நீடித்த சந்தோஷத்தை தராது என்பதை கண்டு கொள்வதுதான் சந்தோஷத்தை தரும்.  

யாதனின் யாதனின் நீங்கியாங்கு நோதல் 
அதனின் அதனின் இல 

எதில் எதில் இருந்தெல்லாம் விலகி இருக்கிறோமோ அவைகளால் துன்பம் கிடையாது என்று இதைத்தான் வள்ளுவர் சொன்னார். நீங்குதல் என்பது  புறக்கணித்தல் அல்ல எட்டி இருத்தல், டிடாச்மென்ட். இதை பழக்கிக் கொண்டோமானால் வாழ்கை இனிக்கும்! 

பி.கு.: இது ஒரு மீள் பதிவு. பழைய கடிதங்களை படிப்பதை போல, பழைய பதிவுகளை படிப்பதும் ஒரு சுகம்தான். 

Thursday, February 15, 2018

வேடிக்கை மனிதர்கள்

 வேடிக்கை மனிதர்கள்

நிஜம் கற்பனையை விட விநோதமானது என்பார்கள். அப்படி இரண்டு செய்திகள்:

சவுதி அரேபியாவில் ஒரு பெண் விவாகரத்து கோரியிருக்கிறாள். காரணம் அவள் கணவன் தன் தாயை விட தன்னை அதிகம் நேசித்ததாம்.

மனைவியை தாறுமாறாக நேசித்த அந்த கணவன் அவளை சந்தோஷமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக அவளை வெளிநாட்டு சுற்றுலாவுக்கெல்லாம் அழைத்து சென்றிருக்கிறான். அவள் ஆசைப்பட்டதையெல்லாம் வாங்கி தந்திருக்கிறான். மனைவியை இப்படி மாங்கு மாங்கென்று கவனித்தவன் பெற்ற தாயை புறக்கணித்ததை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. "இன்றைக்கு எனக்காக சொந்த தாயாரை கவனிக்காமல் விடும் இவன் நாளைக்கு என்னை விட அதிகமாக அவனைக்கவர்ந்த வேறு ஒரு பெண்ணைக் கண்டால் என்னை கை கழுவ மாட்டான் என்று என்ன நிச்சயம்?, இவன் நம்பத் தகுந்தவன் அல்ல" என்று கூறியிருக்கிறாள். என்ன ஒரு ட்விஸ்ட்!

சீனாவின் விமான நிலயம் ஒன்றில் பாதுகாப்பு சோதனைக்காக ஒரு பெணணிடம் அவளுடைய கைப்பையை ஸ்கேன் செய்யும் பொருட்டு எக்ஸ் ரே மிஷினில் போடச் சொல்லி இருக்கிறார்கள். எக்ஸ் ரே மிஷினில் போட்டால் தன் கைப்பையில் வைத்திருக்கும் பணம் எங்கேயாவது திருட்டுப் போய் விடுமோ என்று பயந்த அந்தப் பெண் தானே எக்ஸ் ரே மிஷினுக்குள் புகுந்து வெளி வந்திருக்கிறாள். எதிர் பக்கம் தங்கள் உடைமைகளை எடுத்துக் கொள்ள காத்திருந்தவர்களுக்கு அதிர்ச்சி.




Sunday, February 11, 2018

பத்மாவதியும், மோகனாவும்

பத்மாவதியும், மோகனாவும் 



பத்மாவதி சாரி, பத்மாவத் படம் பார்த்து விட்டேன். சென்னையில் பார்த்தேன், ஆனால் அங்கு wifi இல்லாததால், இணையத்தில் இணைவது கஷ்டமாக இருந்தது.

இந்த படத்தை ஏன் எதிர்த்தார்கள் என்று தோன்றியது. ஆச்சேபிக்கும் விதமாக எதுவும் இல்லை. இருந்ததை நீக்கி விட்டார்கள் என்கிறார்கள் சிலர்.

அலாவுதீன் கில்ஜியாக வரும் ரன்பீர்சிங் மிரட்டியிருக்கிறார். என்ன உடல் மொழி! என்ன நடிப்பு! ராணா ரத்தன் சிங்காக வரும் ஷாகித் கபூரிடம் கம்பீரம் கொஞ்சம் குறைகிறது. சாக்கிலேட் பையனை ராஜா வேஷத்திற்கு தேர்ந்தெடுத்த இயக்குனரின் தைரியத்தை பாராட்ட  வேண்டும். பிரமாதமாக நடிக்காத தீபிகா படுகோன் அப்படி நடித்திருப்பதாக தோன்றச் செய்வதும் இயக்குனரின் திறமைதான். அலாவுதீன் கில்ஜியின் மனைவியாக வரும் அதிதி ராவ் (காற்று வெளியிடை கதா நாயகி) கவனிக்க வைக்கிறார்.

பாடல் காட்சிகளும், போர் காட்சிகளும் சிறப்பு. குறிப்பாக குடை போன்ற பாவாடை அணிந்து கொண்டு தீபிகா குழுவினர் ஆடும் நடனம், அற்புதம்! மொத்தத்தில் ரசிக்கக் கூடிய  பிரு...மா.....ண் ...ட...ம்...!

அந்தக் கால பிரும்மாண்ட தயாரிப்பான தில்லானா மோகனாம்பாள் படம் பற்றிய செய்திகள். ராஜ் டி.வி.யில் திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை வெள்ளித் திரை நிகழ்ச்சியில் சித்ரா லக்ஷ்மணன் கூற கேட்டது. இப்போது போல அப்போதெல்லாம் மேக்கிங் ஆப் தி பிலிம் என்று எடுப்பது பழக்கம் இல்லாவிட்டாலும் பிரான்ஸ் நாட்டை சேர்ந்த ஒருவர் அதை டாகுமெண்ட்ரியாக எடுத்திருக்கிறாராம்.


தில்லானா மோகனாம்பாள் படம் எடுப்பது என்று முடிவு செய்த பிறகு எம்.பி.எம். சேதுராமன், எம்.பி.எம்.பொன்னுசாமி இருவரையும் கச்சேரி செய்ய   சொல்லி ஏ.பி.நாகராஜன், சிவாஜி கணேசன், கே.வி.மஹாதேவன் ஆகிய மூவரும் உட்கார்ந்து கேட்டார்களாம்.

அந்த கதையை எழுதிய கொத்தமங்கலம் சுப்பு, சவடால் வைத்தி கதாபாத்திரத்தை தன்னை மனதில் வைத்துக் கொண்டுதான் எழுதினாராம். அந்தக் கதை படமாக்கப்படும் பொழுது தான்தான் அந்த பாத்திரத்தில் நடிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாராம். எஸ்.எஸ். வாசன் இயக்கி இருந்தால் நிச்சயமாக கொத்தமங்கலம் சுப்பு அவர்களைத்தான் வைத்தி பாத்திரத்தில் போட்டிருப்பார், ஆனால் ஏ.பி.நாகராஜன் இயக்கியதால் நாகேஷுக்கு அந்த வாய்ப்பை அளித்து விட்டாராம். இதனால் கொத்தமங்கலம் சுப்பு கடைசி வரை அந்தப் படத்தை பார்க்கவே இல்லையாம்.

அந்த வருடத்திற்கான தமிழக  அரசின் திரைப் பட விருதுகள் வழங்கப்பட்ட பொழுது சிறந்த நடிகைக்கான விருது தி.மோ.வில் கதாநாயகியாக நடித்த பத்மினிக்கும், சிறந்த துணை நடிகைக்கான விருது மனோரமாவிற்கும், துணை நடிகருக்கான விருது பாலைய்யாவுக்கும் வழங்கப் பட்டதாம். ஆனால் சிறந்த நடிகருக்கான விருது அந்த வருடம் வெளியான குடியிருந்த கோவில் படத்தில் நடித்த எம்.ஜி.ஆருக்கு வழங்கப்பட்டதாம். அவர்களை சொல்லி குற்றமில்லை சிவாஜி கணேசன் அந்தப் படத்தில் எங்கே நடித்தார்? சிக்கல் ஷண்முக சுந்தரமாகவே வாழ்ந்திருந்தார். அதனால்தான் சிறந்த நடிகருக்கான விருது அவருக்கு வழங்கப் பட்டிருக்காது.

ஆனால் எம்.ஜி.ஆர். தான் ஒரு சிறந்த கலைஞன், ரசிகன் என்று வேறு விதமாக நிரூபித்திருக்கிறார். அவர் முதலமைச்சராக இருந்த பொழுது, தமிழ் நாட்டிற்கு வருகை புரிந்த  ரஷ்ய நாட்டு கலாச்சார குழு ஒன்றிர்க்கு நம் நாட்டின் பண்பாடு, கலாச்சாரம் இவைகளை விளக்கும் திரைப் படம் ஒன்றை திரையிட்டு காட்ட வேண்டும் என்று அரசு தரப்பில் தீர்மானம் போடப்பட, அப்போதிருந்த அரசு அதிகாரி ஒருவர் எம்.ஜி. ஆர் படங்களை குறிப்பிட்டாராம். எம்.ஜி.ஆரோ சிரித்துக் கொண்டே அவைகளை புறம் தள்ளி விட்டு, "நம்முடைய பண்பாடு, கலாச்சாரம் இவைகளை விளக்கும் படம் என்றால் தில்லானா மோகனாம்பாள்தான் சிறந்த தேர்வு. அதை திரையிட்டுக் காட்டுங்கள்" என்றாராம். பெரிய மனிதர்! 



Monday, January 29, 2018

வேதபுரீஸ்வரர் ஆலயம் - திருவேற்காடு

வேதபுரீஸ்வரர் ஆலயம் - திருவேற்காடு




சென்னையில் இருக்கும் புராதனமான கோவில்களை கூறுங்கள் என்றால்,நம்மில் பலரும் திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி பெருமாள் கோவிலையும், மயிலை கற்பகாம்பாள் கோவிலையும் கூறிவிடுவோம். அதற்குப் பிறகு கொஞ்சம் யோசித்து காளிகாம்பாள் கோவில், கந்தகோட்டம் போன்றவற்றை கூறலாம். திருமுல்லைவாயில், திருவொற்றியூர் போன்றவை எத்தனை பேரின் நினைவிற்கு வரும் என்று தெரியாது. ஆனால் சென்னையில் பாடல் பெற்ற தலங்களும், புராண சம்பந்தப்பட்ட தலங்களும் நிறைய இருக்கின்றன. அவற்றுள் ஒன்றுதான் திருவேற்காட்டில் இருக்கும் வேதபுரீஸ்வரர் ஆலயம். திருவேற்காடு பஸ் டெப்போவிலிருந்து ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவில்  இருக்கிறது இந்த பழமையான ஆலயம்.

சிவ பெருமானுக்கும் பார்வதி தேவிக்கும் திருமணம் நடந்த பொழுது தேவர்கள் அத்தனை பேரும் கைலாயத்தில் குழுமி விட வட பகுதி தாழ்ந்து தென் பகுதி உயர்ந்து விடுகிறது. அதை சமன் செய்ய அகத்தியரை தென் திசைக்கு  அனுப்புகிறார்கள்.அதன் படி தென்திசைக்கு அகத்தியர் வருகிறார். ஆனால் அவர் மனதுக்குள் தன்னால் இறைவன், இறைவி திருமணத்தை காண முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் ஏற்படுகிறது. அதை நீக்கும் பொருட்டு சிவனும் பார்வதியும் தங்கள் திருமண கோலத்தில் அகத்தியருக்கு காட்சி அளித்த தலங்களில் திருவேற்காட்டில் இருக்கும் வேதபுரீஸ்வரர் ஆலயமும் ஒன்று.




ஓரளவு பெரிய ஆலயம்தான். கொடிமரத்தையும் நந்தியையும் தாண்டி உள்ளே சென்றால் நேராக கருவரையின் உள்ளே லிங்கத் திருமேனிக்கு பின்னால் சிவ பெருமானும், பார்வதி தேவியும் தம்பதிகளாக சிலா ரூபத்தில் காட்சி அளிக்கிறார்கள். சாதாரணமாக சிவன் கோவில்களில் காண கிடைக்காத காட்சி. வணங்கி வெளியே வந்தால், சிறிய உள்சுற்று. அதில் சைவ சமய குரவர் நால்வரைத் தொடர்ந்து அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்கள்.
கோஷ்டத்தில் கணபதி, தக்ஷிணாமூர்த்தி, பின்னால் லிங்கோத்பவர், வடக்கில் ப்ரம்மா. உள் பிரகாரத்திலேயே பாலாம்பிகையாக அம்மன் தனி சந்நிதியில் வீற்றிருக்கிறாள். அம்மனுக்கு அருகில் பைரவர்.  வாயிலுக்கு இரு புறமும் சூரியனும், சந்திரனும் இருக்கிறார்கள். சந்திரனை ஒட்டி அகத்தியர். பின்னர் வட்ட வடிவ மேடையில் நவகிரகங்கள்.

அகத்தியர் 
பெரிய வெளி பிரகாரம். அதில் தல விருட்சமான வில்வ மரம். நுழை வாயிலின் இரு புறங்களில் ஒன்றில் சனி பகவானுக்கும், மற்றொன்றில் அருணகிரிநாதருக்கும் தனி சந்நிதிகள். பிரகாரம் முழுவதும் செப்பனிடப்பட்டு நன்றாக இருக்கிறது.



அருணகிரிநாதர் சந்நிதி 

சனி  பகவான் சந்நிதி 
சிவனும் பார்வதியும் இங்கே திருமண கோலத்தில் இருப்பதால் இது திருமண பரிகார தலமாகவும் விளங்குகிறது. திருமணம் தடை படுபவர்கள் இங்கு சென்று சிவ பெருமானுக்கும், பார்வதி தேவிக்கும் மாலை சாற்றி, அர்ச்சனை செய்து வழிபட விரைவில் திருமணம் நடக்கும் என்பது நம்பிக்கை. 

கோவிலுக்கு வெளியே பெரிய குளம். ஆனால், அது இப்போது வறண்டு கிடப்பதுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது. நம்முடைய முன்னோர்கள் தண்ணீரை சேமித்ததை போல நாம் செய்வது இல்லை. மழை நீரை வீணாக்காமல் இப்படிப்பட்ட குளங்களில் சேமித்தால் நிலத்தடி நீர் குறையாமல் இருக்குமே. 



நம்முடைய பெரியவர்கள் இறைத்தொண்டு, சமூகத் தொண்டு இரண்டையும் ஒன்றாக செய்திருக்கிறார்கள். நாம் தொடர்வோம். 













Friday, January 19, 2018

பேய்கள் அரசாண்டால், பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள்

பேய்கள் அரசாண்டால், பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள் 

இப்போது ஸ்டாண்ட் அப் காமெடி என்பது பிரபலமாகி வருகிறது. அதாவது ஒருவர் மேடையில் வந்து நின்று கொண்டு ஜோக்குகளாக உதிர்த்து அரங்கில் இருப்பவர்களை சிரிக்கச் செய்ய வேண்டும். 

இந்த கான்செப்ட்டே கொஞ்சம் உதைக்கிறது. நகைச்சுவை என்பது பெரும்பாலும் டைமிங்கை பொறுத்துதான் அமையும். மேலும் உரையாடல்களில் இயல்பாக வெளிப்படும் பொழுதுதான் ரசிக்க முடியும். அப்படி இல்லாமல் நான் ஜோக் அடிப்பேன், நீங்கள் சிரிக்க வேண்டும் என்று வரிந்து கட்டிக் கொண்டு, களத்தில் இறங்கி சிரிக்க வைக்க முற்படுவது...?

இந்த ஸ்டாண்டப் காமெடியில் கார்த்திக் குமாரும், அரவிந் சுப்பிரமணியனும் முன்னணியில் நிற்கிறார்களாம். "இந்த இருவர்களின் காமெடியையும் கேள்" என்று என் மகன் கேட்க வைத்தான். கார்த்திக் குமாரை உங்களில் பலருக்கு தெரிந்திருக்கும். அலைபாயுதே, கண்ட நாள் முதலாய் போன்ற படங்களில் அமெரிக்க ரிடர்ன் மாப்பிள்ளையாக வருவார். மிர்ச்சி சுசியின் கணவர். ஆழ்வார்பேட்டை மேட்டுக்குடி! ஆனால், அவருடைய நிகழ்ச்சி முழுவதும் கெட்ட வார்த்தைகள் விரவிக் கிடக்கின்றன. ஆங்கிலத்தில் F இல் தொடங்கும் வார்த்தை, தமிழில் 'ம..' என்ன கொடுமையிது!? சாதாரணமாக கெட்ட வார்த்தைகளை யாராவது பேசினால்,"நீ படித்தவன்தானே? படிக்காதவனைப் போல பேசுகிறாய் என்பார்கள். ஆனால், படித்த, மேட்டுக் குடியைச் சேர்ந்த கார்த்திக் குமார் போன்றவர்கள் இப்படி பேசுவதும், அதை நகைச்சுவை என்று ஒரு கூட்டம் கைதட்டி ரசிப்பதும்..??! நாம் எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறோம்?


இவரோடு ஒப்பிடும் பொழுது அரவிந்த் சுப்பிரமணியம் பரவாயில்லை. கெட்ட வார்த்தைகள் பேசுவதில்லை, ஒரு மாதிரியான ஜோக்கை நாசூக்காக சொல்கிறார். அவருடைய பிரபலமான ஜோக் ஜெட்டி ஜோக்காம். உவ்வே!


நம்முடைய மதிப்பீடுகள் குறைந்து கொண்டே வருகிறதோ என்று எண்ண வைத்த இன்னொரு சம்பவம் 'தீரன் அதிகாரம் ஒன்று' திரைப்படத்தில் வந்த காதல் காட்சிகள். கதைப்படி ஐ.பி.எஸ். அதிகாரியான கதாநாயகன், போஸ்டிங் வருவதற்கு முன் தன் சொந்த ஊருக்கு வருகிறான். அங்கு எதிர் வீட்டிலிருக்கும் +2 முடிக்காத பெண் மீது காதல் வயப்படும் அவன் அவளுக்கு பாடம் சொல்லித் தருகிறேன் என்ற சாக்கில், "என்னை கட்டிப் பிடி", "முத்தம் கொடு" என்று மிரட்டுவதும், அதுவும் சிறு குழந்தைகள் இருக்கும் பொழுது, அவர்களை, "கண்ணை மூடிக் கொள்ளுங்கள்," "அந்தப் பக்கம் திரும்பி உட்கார்ந்து கொள்ளுங்கள்" என்று கூறி விட்டு இதையெல்லாம் செய்கிறான். போலீஸ் அதிகாரி, ஆசிரியர் என்ற இரண்டுமே புனிதமான பணிகள். ஒரு கௌரவமான போலீஸ் அதிகாரி, டியூஷன் எடுக்கிறேன் என்ற பெயரில் தரம்கெட்டத் தனமாக நடந்து கொள்வதாக காட்டுவது சரியாகப் படவில்லை. காதலை காட்ட வேறு களங்களா இல்லை?  

Tuesday, January 16, 2018

திருப்பட்டூர்

திருப்பட்டூர் 





திருச்சியிலிருந்து  சென்னை நெடுஞ்சாலையில் முதல் டோலை தாண்டிய பிறகு, இடது பக்கம் பிரிகிறது திருப்பட்டூர் செல்லும் சாலை. சிறிய கிராமம்.   

இங்கிருக்கும் பிரம்மபுரீஸ்வரர் ஆலயம் சமீப காலங்களில் பிரபலமாகி இருக்கிறது. காரணம் இது பிரம்மா சிவனை பூஜித்து அவரை இங்கு வழிபடுகிறவர்களின் தலை எழுத்தை மாற்றும் வல்லமை பெற்றவர் என்னும் நம்பிக்கை. 

மும்மூர்த்திகளுள் பிரம்மாவிற்கு தனியாக கோவில் கிடையாது. ராஜஸ்தானில் உள்ள புஷ்கர் விதிவிலக்கு. திருப்பட்டூரைப் போலவே  திருச்சிக்கு அருகில் உள்ள  ஸ்ரீரங்கத்திற்கு (கொள்ளிடத்தின்) வட கரையில் அமைந்திருக்கும் உத்தமர்கோவிலிலும் பிரம்மாவுக்கு தனி சன்னதி உண்டு.

சிவ பெருமானைப் போலவே ப்ரம்மாவிற்கும் ஆதி காலத்தில் ஐந்து தலைகள் இருந்தன. அதனால் அவர் கர்வம் கொள்ளவே, சிவ பெருமான் அவருடைய ஐந்தாவது தலையை கொய்து விடுவதோடு படைக்கும் தொழிலையும் அவரிடமிருந்து பறித்து விடுகிறார்.  தன் தவறை உணர்ந்து தன்னை மன்னித்து அருள வேண்டும் என்று பிரம்மா சிவ பெருமானிடம் வேண்ட, அவரை பூமிக்குச் சென்று பல்வேறு தலங்களில் தன்னை பூஜிக்கும்படியும், தக்க தருணம் வரும்பொழுது தான் அவருக்கு அருள் புரிவதாகவும் கூறுகிறார். அதன்படி பூமிக்கு வந்து பல் வேறு தலங்களில் சிவ பெருமானை வழிபட்ட பிரம்மா இத்தலத்தில்  துவாதச லிங்கங்களை(12 லிங்கங்கள்)வைத்து வழிபட, மனம் மகிழ்ந்த சிவ பெருமான், அவருக்கு இழந்த பதவியை மீண்டும் தருவதோடு, இத்தலத்தில் பிரம்மாவை வழிபடும் பக்தர்களுக்கு அவரவர் தகுதிக்கு ஏற்ப அவர்கள் தலை எழுத்தை மாற்றும் உரிமையையும் தருகிறார். 

பிரம்மாவால் பூஜிக்கப் பட்டதால் இங்கு உறையும் சிவ பெருமான் பிரம்மபுரீஸ்வரர் என்று அழைக்கப் படுகிறார். பூலோகம் எங்கும் அலைந்து திரிந்ததால் தன்னுடைய பொலிவை இழந்த பிரம்மாவுக்கு மீண்டும் தோற்றப் பொலிவை அருளியதால் இங்கிருக்கும் அம்மன் ப்ரம்மசம்பத் கௌரி அன்று அழைக்கப் படுகிறாள். 

கோவில் பெரியது என்று கூற முடியாது. அதன் அமைப்பு திருவண்ணாமலை அருணாசலேஸ்வரர் கோவிலைப் போகவே இருக்கிறது.  அண்ணாமலையார் கோவிலைப் போலவே இங்கும் தல விருட்சம் மகிழ மரம்தான்.  உள்ளே நுழைந்ததும் கொடிமரம் தாண்டி, மூலஸ்தானத்தில் லிங்கத் திருமேனியில் பிரம்மபுரீஸ்வரர் சந்நிதி. அங்கு வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தால், வலது பக்கம் ஒரு மேடையில் பிரும்மாவின் சந்நிதி.  பிரகாரத்தில் தக்ஷிணாமூர்த்தி, மேற்கில் ஒரு மேடையில் விநாயகர், முருகன், கஜலக்ஷ்மி கொலுவீற்றிருக்கிறார்கள். அங்கிருந்து திரும்பி கிழக்கு நோக்கி வரும்பொழுது அம்மன் சந்நிதிக்கு செல்லும் வாசல். அதன் வழியே சென்று ப்ரம்ம சம்பத் கௌரி அம்மனை வழிபடுகிறோம். (திருவண்ணாமலையிலும் இப்படித்தான் ஸ்வாமி சந்நிதியிலிருந்து பிரகாரம் சுற்றி வரும்பொழுது இடது புற வாசல் வழியே அம்மன் சந்நிதிக்குச் செல்ல வேண்டும்).

அங்கிருந்து இடது புறம் இருக்கும் வாசல் வழியே சென்றால் நந்தவனம் போன்ற பகுதிக்கு செல்கிறது. அங்கு பூச்செடிகளுக்கு மத்தியில் சற்று பெரிய தனி கோவிலாக கைலாசநாதர் என்னும் சந்நிதி இருக்கிறது. அதற்கு முன்னால் பெரிய நந்தியும் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த கோவில் விமானம் சிதிலமடைந்து எப்போது வேண்டுமானாலும் விழலாம் என்னும் நிலையில்தான் இப்போது இருக்கிறது. ஆகவே அதை வலம் வரவேண்டாம் என்று அறிவிப்பு பலகை வைக்கப் பட்டிருக்கிறது.  அதைத் தவிர, ஜம்புகேஸ்வரர், ஏகாம்பரேஸ்வரர், காளத்திநாதர், மண்டூகநாதர் என்ற பெயரில் தனித்தனி சிறு சந்நிதிகள் உள்ளன. கோவிலின்  ஸ்தல விருஷமான மகிழம்பூ மரமும், கோவிலுக்கான திருக்குளமும்  இங்குதான் இருக்கின்றன. குளம் வித்தியாசமான வடிவில்(ஸ்வஸ்திக் வடிவோ என்று தோன்றுகிறது) இருக்கிறது. ஆனால் கொஞ்சம் கூட தண்ணியில்லாமல் வறண்டு கிடக்கிறது.

கோவிலின் உள்ளே பிரம்மா சந்நிதிக்கு எதிரே யோக சாஸ்திரத்தை உலகுக்குத் தந்த பதஞ்சலி முனிவரின் ஜீவா சமாதி இருக்கிறது. அங்கே அமர்ந்து தியானம் செய்வது நலம் என்கிறார்கள். 

இங்கிருக்கும் மூலவர் சன்னிதி எப்போதும் நல்ல வெளிச்சத்துடன் இருக்குமாம். பிரம்மா சிவ பெருமானிடம் வேண்டி இழந்த தன் படைப்புத் தொழிலை மீண்டும் பெற்றதால், வேலையில் பிரச்சனை இருப்பவர்களும், வேலை இழந்தவர்களும் இங்கு வந்து வழிபட வேலை கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை. மேலும் பிரம்மாதானே படைப்புக்கு அதிபதி எனவே குழந்தை இல்லாதவர்கள் இங்கு வந்து பிரார்த்தனை செய்ய குழந்தை பிறக்கும் என்பதும் நம்பிக்கை. இவை எல்லாவற்றையும் விட சிவபெருமான் இங்கு வந்து பிரம்மாவை வழிபடும் பக்தர்களின் தலை எழுத்தை அவரவர் தகுதிக்கு ஏற்ப மாற்றி எழுதும் (இதை இரண்டு முறை படிக்கவும்) அதிகாரத்தையும் பிரம்மாவுக்கு வழங்கி இருக்கிறார். அதனால்தான் இப்போதெல்லாம் இங்கு அதிக கூட்டம்.  

பிரம்மா குருவுக்கு இணையானவர் என்பதால் அவருக்கு மஞ்சள் வஸ்திரம் சாற்றி வழிபடுவது சிறப்பாக கருதப் படுகிறது. குருவிற்கு உகந்த நாளான வியாழக் கிழமையிலும், குருவின் நட்சத்திரமான புனர்பூசம்,விசாகம், பூரட்டாதி ஆகிய நாட்களிலும், அல்லது அவரவர் ஜென்ம நட்சத்திர தினத்திலும் இங்கு வழிபடுவது சிறப்பு. 

நான் இந்தக் கோவிலுக்கு இதற்கு முன் இரண்டு முறைகள் சென்றிருக்கிறேன். முதல் முறை சென்ற பொழுது ப்ரம்மா சந்நிதியில் எந்த தடுப்பும் கிடையாது, இரண்டாவது முறை சென்ற பொழுது, நடுவில் கம்பி தடுப்பு வைக்கப்பட்டிருந்தது. இப்போது  பக்தர்களை  உள்ளே அனுப்புவதர்க்கு வளைத்து வளைத்து அமைக்கப்பட்டிருக்கும் வரிசை. அதோடு கோவில் வாசலில் பூ,பழம், அர்ச்சனை பொருள்கள்,பிரம்மாவிற்கு சாற்ற மஞ்சள் வஸ்திரம் போன்றவை விற்கும் கடை. அதில் 12 பேர்கள் அமர்ந்து பூக்கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் எத்தனை பேர் வருவார்கள் என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். அதற்கு பக்கத்திலேயே காபி,டீ, வடை, சமோசா போன்றவை விற்கும் கடையும் இருக்கிறது.
 
காரை நிறுத்தியவுடன் ஒருவர் ரசீது புத்தகம் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு ஓடி வந்து பார்க்கிங்  செய்யவதற்கு பணம் வசூல் செய்கிறார்.  எல்லா கோவில்களையும் போலவே இதை யார் வசூல் செய்கிறார்கள்? என்ற கேள்விக்கு விடை கிடையாது. நிறுத்தப்படும் வாகனங்களுக்கு எந்தவிதமான பாதுகாப்பும் கிடையாது. 

நாங்கள் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு பூக்கடையில் பூ வாங்குவதற்காக நின்று கொண்டிருந்த பொழுது, ஐம்பது வயது தாண்டிய தம்பதியர் ஒருவர்,"இந்த கோவிலில் எப்படி வழிபட வேண்டும் என்று உங்களுக்கு த் தெரியுமா?, சிவனை தொழுது விட்டு ப்ரம்மாவை வணங்க வேண்டுமா? அல்லது ப்ரம்மாவை வணங்கி விட்டு சிவனை வணங்க வேண்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் ஏதோ பத்திரிகையில் இந்த கோவிலைப் பற்றி படித்து விட்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

"முதலில் சிவன் சன்னதிக்குத்தான் செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து ப்ரும்மா சன்னதிக்குச் செல்லலாம். உங்கள் வீட்டில் இருப்பவர்களின் ஜாதகங்களை கொண்டு வந்திருந்தால் அதை ப்ரும்மாவின் சன்னதியில் வைத்து பூஜித்து கொடுப்பார்கள்" என்றேன்
கேட்டுக் கொண்டவர்கள், "ஜாதக நோட்டு கொண்டு வரவில்லை, சரி அடுத்த முறை பார்க்கலாம்" என்று தங்களுக்குள் பேசிவிட்டு, 
"ப்ரும்மாவிற்கு தாமரைப் பூ மாலை சாற்றுவது சிறப்பு என்று அந்த புத்தகத்தில் போட்டிருந்தது, தாமரை மாலை இருக்கிறதா?என்ன விலை?"
"ஒரு மாலை இரண்டாயிரம் ரூபாய்" 
அவர்கள் ஜெர்க்காகி, வெறும் அர்ச்சனைத்தட்டு மட்டும் வாங்கிக்கொண்டு சென்றனர்.

நீங்களும் ஒரு முறை சென்று  ப்ரம்மசம்பத் கௌரி சமேத பிரம்மபுரீஸ்வரரையும், நான்முகக் கடவுளான பிரம்மாவையும் வணங்கி விட்டு, அங்கிருக்கும் பதஞ்சலி முனிவரின் ஜீவ சமாதி முன்பு அமர்ந்து தியானம் செய்ய முடியாவிட்டாலும், மௌனமாக அமர்ந்து விட்டு வாருங்கள். வாழ்க நலம்!



Friday, January 12, 2018

உங்களிடம் சில வார்த்தைகள் ... கேட்டால் கேளுங்கள் ...

உங்களிடம் சில வார்த்தைகள் ...
கேட்டால் கேளுங்கள் ...



அறிவுரை! இதற்கா பஞ்சம் நம் நாட்டில்? அதுவும் பெண்ணாக பிறந்தவர்களுக்கு? சிறு வயதிலிருந்து நிறைய கேட்டிருக்கிறோம். எப்படி உட்கார வேண்டும்?, எப்படி சாப்பிட வேண்டும்?,ஏன்? எப்படி தூங்க வேண்டும்? என்பது வரை பல பல அறிவுரைகள். 

வீட்டில் ஏதாவது விசேஷம் என்றால் விசேஷமாக அறிவுரைகள் கிடைக்கும்."பத்து பேர் வந்திருக்கும் பொழுது குறுக்கும் நெடுக்கும் என்ன நடை?, கெக்கே பிக்கே என்று என்ன சிரிப்பு?" இவை எல்லாம் மற்றவர்கள் கவனத்தை கவரும் வகையில் பெண்கள் நடந்து கொள்ள கூடாது என்பதை வலியுறுத்தத்தான், ஸ்வாதீனம் இருப்பதால் கொஞ்சம் கோபமாக சொல்கிறார்கள் என்பதை புரிய வைத்தவர் எங்கள் குடும்பத்திற்கு  மிகவும் நெருக்கமான ஐயங்கார் மாமி.  நான் சிறுமியாக இருந்த பொழுது ஒரு முறை என்னை எதற்கோ என் மாமா திட்டிக் கொண்டே இருந்தார். எனக்கு பயங்கர எரிச்சல். ஐயங்கார் மாமியிடம் சென்று, "மாமா என்னை திட்டிண்டே  இருக்கா, எனக்கு பிடிக்கவே இல்லை", என்றதும், என்னை உற்றுப் பார்த்த மாமி, மெல்லிய குரலில்(மாமி கோபமாக குரலை உயர்த்தி பேசி நான் கேட்டதே இல்லை),

"நேத்திக்கு மாமா பானுவை டவுனுக்கு அழைச்சுண்டு போய், சோன்பப்டி, ரோஸ் மில்க் எல்லாம் வாங்கி கொடுத்தப்போ பானுவுக்கு மாமாவை பிடித்தது, இன்னிக்கு கோபித்துக் கொள்ளும் பொழுது மாமாவை பிடிக்கவில்லை,அப்படித்தானே?" என்றார். இந்த நிகழ்ச்சி நடந்த பொழுது நான் மிகவும் சிறியவள், பத்து வயது கூட ஆகவில்லை, ஆனாலும்  என் மனதில் ஆழப் பதிந்த விஷயம் நம்மை திட்டுகிறவர்கள் நம் எதிரிகள் அல்ல. 

என் பாட்டி இதையே வேறு விதமாக சொல்வார். வீட்டில் யாராவது நம்மை கோபித்து,அதற்காக நாம் முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டால், உடனே என் பாட்டி,  "அழ அழ சொல்பவர்கள் நம் மனுஷா சிரிக்க சிரிக்க சொல்பவர்கள் அயலார்" என்பார்.

 நான் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது ஒரு முறை என் பி.டி. டீச்சர் நான் அணிந்திருந்த சட்டை நீளம் குறைவாக இருக்கிறது என்று என்னைத் திட்டினார். அவருக்கு பயந்து நான் சட்டையை இன் பண்ணிக் கொண்டு, பாவாடை, தாவணி அணிந்து செல்வேன்.(இந்த விஷயத்தை என் மகளால் நம்பவே முடியவில்லை. தாவணி அணிந்து கொண்டா ஸ்கூலுக்குச் செல்வீர்கள்?) . அன்றைக்கு பி.டி. பீரியட் இல்லாததால் சாதாரண சட்டை அணிந்து கொண்டு சென்று விட்டேன். அதுவும் குட்டை சட்டை கிடையாது. அப்படி குட்டையாக சட்டை போட்டுக் கொள்ள வீட்டில் அனுமதிப்பார்களா என்ன? இருந்தாலும் சட்டையை இன் பண்ணிக்க கொள்ளவில்லை என்று டீச்சர் ஒரே திட்டு. வீட்டில் வந்து என் பாட்டியிடம்,

"பாட்டிமா இன்னிக்கு என்னை ஸ்கூலில் பி.டி. டீச்சர் திட்டினா பாட்டிமா" என்றதும் என் பாட்டி "ஏன்?" என்று கேட்கவில்லை, "நீ என்ன பண்ணின?" என்றுதான் கேட்டார். விஷயத்தை சொன்னதும், "நல்லதுக்குத்தானே சொல்றா, டீச்சருக்கு என்ன உன் மேல் விரோதமா? உன்னை திட்டணும்னு ஆசையா? புருஷாளோட(ஆண்களோடு) படிக்கிறோம், நாமதானே  ஒதுக்கமா இருக்கணும்?" என்று என் வாயை அடைத்து  விட்டார். 

பாட்டி எத்தனை நல்ல விஷயத்தை சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார் என்பது என் மகன் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த பொழுது, ஒரு முறை பேரண்ட் டீச்சர்ஸ் மீட்டிங்குக்கு சென்ற பொழுதுதான்  புரிந்தது. என் மகனோடு படித்த ஒரு பெண்ணின் தாய் முதலில் நன்றாக பேசிக் கொண்டிருந்தார், அந்த வகுப்பாசிரியர் அவருடைய பெண்ணைப் பற்றிய குறைகளை சொல்ல ஆரம்பித்தோரா இல்லையோ இவருக்கு முகம் மாறி விட்டது. "complaining, complaining" என்று பொருமித் தள்ளினார். தன் பெண்ணை மேம்படுத்தவே அந்த ஆசிரியர் அந்த குழந்தை செய்த தவறுகளை சுட்டிக் காட்டுகிறார் என்பதை  கூட புரிந்து கொள்ள முடியாத தாய், அந்தப் பெண்ணை எப்படி நெறி படுத்துவார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.  என் பாட்டி போல ஒரு பாட்டி அவர்கள் வீட்டில் இல்லையோ என்னவோ?

என் அப்பாவோ, அம்மாவோ அதிகம் அட்வைஸ் கொடுத்ததில்லை. அம்மா மிகவும் வேகமானவர். நான் என் அம்மாவை வந்தியத் தேவி என்பேன். ஏனென்றால், கல்கி, பொன்னியின் செல்வனில் வந்தியத்தேவனைப் பற்றி "அவன் ஒரு செயலை செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பதற்கும், செய்து முடிப்பதற்கும் கால இடைவெளியே இருக்காது, ஒரு செயலை செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கும் பொழுதே அதை செய்து முடித்திருப்பான்" என்று வர்ணித்திருப்பார். என் அம்மாவும் அப்படித்தான். அவ்வளவு வேகமாக இருப்பவரர்களுக்கு மற்றவர்களுக்கு சொல்லித் தரும் பொறுமை இருக்காது. 
"மேயற மாட்டுக்கு கொம்பிலா புல் சுற்ற முடியம்?" என்பது என் அம்மாவின் கேள்வி. அம்மாவைப் பார்த்து கற்றுக் கொண்ட விஷயங்களுள் முக்கியமானது மற்றவர்கள் குறைகளை பெரிது படுத்தக் கூடாது என்பதுதான். அதை அம்மா வலியுறுத்துவாள் சொல்லிலும்,செயலிலும். 

சிறு வயதில் பல விஷயங்களை சொல்லிக் கொடுத்தவர் என் பெரிய மாமி. "சாப்பாட்டை மென்று சாப்பிட வேண்டும், ஆனால் சாப்பிடும் பொழுது சத்தம் வரக்கூடாது". "குளித்து விட்டு முகத்தை அழுத்தி துடைக்கக் கூடாது, மென்மையாக ஒற்றி எடுக்க வேண்டும்" என்று அவர் சொல்லி கொடுத்ததை இன்று வரை கடை  பிடிக்கிறேன். இதைத் தவிர 'குட் டச்', 'பேட் டச்' போன்ற விஷயங்களையும் சொல்லிக் கொடுத்து எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தியிருக்கிறார்.

என் பெரிய அக்காவும் என்னைப் போலவே புத்தகப் பிரியை. புத்தகங்களை மடக்குவதோ, அடையாளத்திற்காக ஓரத்தை மடிப்பதோ அவருக்கு பிடிக்காது. அவருக்கு எந்த புத்தகம் படிக்க கொடுத்தாலும் உடனே அட்டை போட்டு விடுவார். புக் மார்க் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தியவர் அவர்தான். புத்தகங்களில் கிறுக்குவது போன்ற விஷயங்கள் அவருக்கு கட்டோடு பிடிக்காது. பெயரைக் கூட முதல் பக்கத்தின் ஓரத்தில் மட்டுமே எழுத வேண்டும் என்பார். இன்றைக்கும் என் சேமிப்பில் இருக்கும் புத்தகங்கள் புதிது போலவே இருப்பதற்கு என் அக்காதான் காரணம்.

என் அண்ணா சிக்கலான சில நேரங்களில் முக்கியமான சில அறிவுரைகளை வழங்கியிருக்கிறார். அவைகள் மிகவும் ப்ரத்யேகமானவை என்பதால் பகிந்து கொள்ள முடியாது. என் கோபத்தை குறைத்துக் கொள்ளச் சொல்லி என்னை விட ஒரே ஒரு வயது மூத்தவளான என் கடைசி அக்கா எத்தனையோ அறிவுரைகளை கூறியும் நான் அவைகளை எடுத்துக் கொண்டதே இல்லை. அவளால் இயலாததை என் மகள் சாதித்தாள்.

ஒரு முறை எனக்கும் ஒரு ஆட்டோக்காரருக்கும் எங்களை சுற்றி கூட்டம் கூடும் அளவிற்கு பெரிய வாக்குவாதமாகி விட்டது. இறுதியில் அவர் கேட்ட தொகையை கொடுத்து விட்டு வரும்பொழுது, என் மகன்,"அம்மா நீ ரொம்ப கத்திவிட்டாய்" என்றான்.
"என்னடா, அவன் செய்தது சரியா?" என்றேன்
 உடனே என் மகள்,"அவன் செய்தது தப்புதான்மா , ஆனால் அதுக்காக நீ சண்டை போட்ட பொழுது உன்னை எல்லோரும் வேடிக்கை பார்த்தார்களே..! " என்றாள். 

என்னை யாரோ கன்னத்தில் ஓங்கி அடித்தது போல்  இருந்தது. அப்போது என் மகளுக்கு எட்டு வயதுதான், அந்த வயதில் அவ்வளவு மெச்சூரிட்டியோடு அவள் கூறிய அந்த அறிவுரை நம்முடைய கோபம் எத்தனைதான் நியாயமாக இருந்தாலும் பொது இடத்தில் கோபப படுவது அநாகரீகம் என்பதை உணர்த்தியது. 

படிப்பதில் ஆர்வம் உள்ள நான் எங்கே சென்றாலும் அங்கிருக்கும் புத்தகத்தை கையிலெடுத்துக் கொண்டு அதில் மூழ்கி விடுவேன். அங்கிருப்பவர்களோடு உரையாடுவதை விடுங்கள், அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு கூட பதில் சொல்ல மாட்டேன். அந்த கேள்விகள் என் காதில் விழுந்தால்தானே? இதற்காக கொஞ்சம் திட்டு, கொஞ்சம் கேலி இவைகளை வாங்கி கொண்டாலும் என்னால் அந்த பழக்கத்தை அறவே  விட முடியவில்லை. எங்கள் நண்பர்கள், நான் அவர்கள் வீட்டுக்கு வருகிறேன் என்றால் அவர்கள் வீட்டில் இருக்கும் புத்தகங்களை மறைத்து வைப்பார்கள். 

ஒரு முறை என் அக்காவின் வீட்டிற்குச் சென்ற பொழுது வழக்கம்போல் நான் புத்தகத்தில் மூழ்கி விட்டிருக்கிறேன், என் அக்காவின் மாமியார் என்னிடம் ஏதோ கேட்டிருக்கிறார், நான் வழக்கம் போல் மௌனம்.. வீட்டிற்கு திரும்பி வரும் பொழுது என் மகள், "அங்க வந்து நீ பாட்டுக்கு புத்தகம் படிக்க ஆரம்பித்து விட்டாய், மாமி உன்னிடம் ஏதோ கேட்கிறார், நீ பதிலே சொல்லாமல் புத்தகம் படிக்கிறாய்... மற்றவர்கள் வீட்டுக்கு போய் புத்தகம் படிப்பதென்றால் எதற்கு மற்றவர்கள் வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்? வெரி ரூட்(rude) பிஹேவியர்! என்று அட்வைஸ் மழை பொழிந்து விட்டாள்.(காய்ச்சி எடுத்து விட்டாள் என்றா சொல்ல முடியும்?)அத்தோடு விட்டேன் போகும் இடத்திலெல்லாம் புத்தகம் படிக்கும் கெட்ட பழக்கத்தை.

நான் பெற்ற இன்னொரு முக்கியமான அறிவுரை ஸ்ரீரெங்கத்தில் நாங்கள் வசித்த பொழுது எங்கள் வீட்டிற்கு பக்கத்தில் இருந்த பௌராணிகரான  திருச்சி.கே.கல்யாணராமனின் தாயார் வழங்கியது. அவருக்கு என்னை மிகவும் பிடிக்கும். 
"நட்புக்கு வயது கிடையாது, பானு என்னுடைய ஃ பிரென்ட்" என்பார். அப்போது நான் கல்லூரி மாணவி. பரிச்சைக்கு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது அங்கு வந்த கல்யாணராமனின் தாயார் என்னிடம்,
" நீ இப்போது எதைப்பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?" என்று கேட்டார். 
நான், நாளை பரீட்சை. அதில் என்ன கேள்விகள் வரும் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்" என்றேன். 
மாமி உடனே, " இப்போதுதான் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் புத்தகத்தில் படித்தேன். உன்னிடம் யாராவது நீ எதை பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? என்று கேட்டால், நானா அந்தப் பூவை பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று வெளியே சொல்லும்படியாக உன் எண்ணம் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்" என்று அதில் இருந்தது. அதை உன்னிடம் பரிசித்துப் பார்த்தேன் என்றார். 

என்ன அழகான மெசேஜ்! இதை பின்பற்றினால் மனதில் கள்ளத்தனம் தோன்றுமா?   

என் தோழி ஒருத்திக்கு நாம் ஏதாவது பரிசளித்தால் அதை உடனே உபயோகித்து நம்மிடம் காட்டுவாள். உதாரணமாக நாம் அவளுக்கு புடவை வாங்கி கொடுத்தால், அதை உடனே உடுத்திக்கொண்டு நமக்கு காண்பிப்பாள். இதை அவளிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டேன். 

இன்னொரு தோழியை தொலைபேசியில் அழைக்கும் பொழுது, எப்படி இருக்கிறாய் என்று கேட்டால், "நன்னா இருக்கோம் பானு" என்று நிறைவாக சொல்வாள். அது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

விருமாண்டி படத்தில்,"நாம சந்தோஷமா இருக்கும் பொழுது பெரும்பாலும் அது நமக்குத் தெரிவதில்லை" என்று  ஒரு வசனம் வரும்.  நாம் சந்தோஷமாக இருக்கும் பொழுது, அதை உணர்வதும், கர்வமில்லாமல் அதை வெளிப்படுத்துவதும் பெரிய விஷயம் இல்லையா?

(ஸ்ரீராம் நான்  நண்பர்களை குறிப்பிட்டு விட்டேன்).

இதைத் தவிர வாழ்க்கை நிறைய அறிவுரைகளை வழங்குகிறது,  கற்றுக் கொடுக்கிறது.

பிறப்பில் வருவது யாதென கேட்டேன் 
பிறந்து பார் என இறைவன் பணித்தான் 
இறப்பில் வருவது யாதென கேட்டேன் 
இறந்து பார் என இறைவன் பணித்தான் 
மனையாள் சுகமெனில் யாதென கேட்டேன் 
மணந்து பார் என இறைவன் பணித்தான் 
அனுபவித்தே தான் அறிவது வாழ்வெனில் 
ஆண்டவனே நீ ஏன் என்றேன் 
படைத்தவன் சற்றே அருகினில் வந்து 
அனுபவம் என்பதே நான்தான் என்றான் 

வாழ்க்கையை நன்றாக அனுபவித்தவன் வார்த்தைகள் இவை. வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஓவ்வொரு அனுபவமும் ஏதோ ஒரு பாடத்தை நமக்கு வழங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. நாம்தான் அதை உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். 

அவற்றுள் மிக முக்கியமான பாடம், பெரிதாக கொண்டாடவோ, தூற்றவோ எதுவும் இல்லை என்பதுதான். 

அசோகாமித்ரன் ஒரு கதையில்,"உண்மையில் புத்திசாலித்தனம், முட்டாள்தனம் என்று எதுவும் இல்லை. ஒரு காரியம் வெற்றி அடைந்து விட்டால் அது புத்திசாலித்தனம், தோல்வி அடைந்து விட்டால் அதுவே அசட்டுத்தனம்,முட்டாள்தனமாகி விடுகிறது" என்று எழுதி இருப்பார், எவ்வளவு உண்மை! இது புரிந்த பிறகு யாரையும் வியக்கவும் முடியவில்லை, யாரையும் இகழவும் முடியவில்லை.  காலம் சிலரை உயரத்தில் ஏற்றி உட்காரவைத்து விடுகிறது, சிலருக்கு அது வாய்ப்பதில்லை, அவ்வளவுதான். எனவே பெரியோரை வியத்தலும் இலமே, சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே! என்னும் முதிர்ச்சி இறையருளால் வாய்த்து விட்டது. 

இந்த Blogathan ஐ தொடங்கி வைத்த மதுரை தமிழனுக்கும், அதில் என்னையும் பங்கு கொள்ள அழைத்த ஸ்ரீராமுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி! இந்த ஒலிம்பிக் ஜோதியை என் கையிலிருந்து வாங்கி தொடர,

திரு.ராய செல்லப்பாவையும், 
திரு.நடன சபாபதி அவர்களையும், 
திரு.ஜீ.வி. அவர்களையும், 
திருமதி மனோ ஸ்வாமிநாதன் அவர்களையும், 
திருமதி. மிடில்க்ளாஸ் மாதவி அவர்களையும்  
அழைக்கிறேன்.