தனிமையில் ஒரு கொண்டாட்டம்!

தனிமையில் ஒரு கொண்டாட்டம்!

எங்கள் வீட்டு விநாயகர்

என் வாழ்க்கையில் நானும் என் கணவரும் மட்டும் தனியாக கொண்டாடிய முதல் விநாயகர் சதுர்த்தி இந்த வருடம்தான். 

திருமணத்திற்கு முன்பு எங்கள் வீட்டில் எல்லா பண்டிகைகளும் உறவினர்களோடு சேர்ந்துதான் கொண்டாடுவோம். 

திருச்சியிலேயே இருந்த எங்கள் மாமாக்களின் குடும்பத்தார்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விடுவார்கள். வீடு நிறைய மனிதர்கள் இருப்பார்கள். குறிப்பாக விநாயகர் சதுர்த்தியும், தீபாவளியும் எல்லோரும் சேர்ந்துதான் கொண்டாடுவோம்.

*நாங்கள் கணபதி அக்கிரஹாரத்தை பூர்வீகமாக கொண்டவர்கள் என்பதால் வீட்டில் பிள்ளையார் சிலை வாங்கி பூஜிக்கக்கூடாது. என் அப்பா பிள்ளையார் படம் ஏன் பிள்ளையார் படம் போட்ட காலண்டர் கூட வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்க மாட்டார். கோவிலுக்கு சென்றுதான் அர்ச்சனை செய்து, நைவேத்தியம் செய்து விட்டு வர வேண்டும். அதனால் காலை எட்டரை மணிக்குள் பிரசாதம் ரெடியாகி விடும். அப்பா எங்களை அழகிரி குதிரை  வண்டியில் திருச்சி உச்சி பிள்ளையார் கோவிலுக்கு அழைத்துச் செல்வார். அங்கிருக்கும் மாணிக்க விநாயகருக்கு அர்ச்சனை செய்து விட்டு, பட்டர் ஒர்த் ரோடில் இருந்த அத்தை  வீட்டிற்கு சென்று பிரசாதம் கொடுத்து விட்டு வருவார். வண்டியிலிருந்து எங்களை இறங்க விட மாட்டார். நாங்களெல்லாம் இறங்கினால் நேரமாகி விடும் என்று பயம். அத்தை வீட்டில் பெரும்பாலும் பூஜை நடந்திருக்காது, சில சமயம் பூஜை முடிந்திருந்தால் அத்தை அவர்கள் வீட்டு பிரசாதம் கொடுப்பாள். எல்லா வருடமும், "வாசல் வரை வந்து விட்டு, உள்ளே வராமல் போகிறீர்களே" என்பாள். அப்பாவும் எல்லா வருடமும்," மணியாகி விட்டது, அங்கே எல்லோரும் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்,போய் சாப்பிட வேண்டும்" என்பார்.

அம்மா, பாட்டி,மாமி என்று  நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து கொழுக்கட்டை செய்வோம். குழந்தைகளாகிய  நாங்கள் கொழுக்கட்டைக்கு சொப்பு செய்து கொடுப்போம், அம்மாவும், மாமியும் பூர்ணம் வைத்து மூடுவார்கள். மாமி கொழுக்கட்டையின் மூக்கு பெரிதாக இருந்தால், "உன் மூக்கு மாதிரி பெரிய மூக்கு, இது என் மூக்கு மாதிரி சின்ன மூக்கு, இது ஜப்பான்காரன் போல சப்பை மூக்கு" என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டே செய்வார். காலையில் எல்லோருக்கும் இலையில் போடுவதற்கு கொஞ்சம் செய்து விட்டு, மாலையில் மீண்டும் ஒரு செஷன் கொழுக்கட்டை செய்வோம். பூர்ண கொழுக்கட்டையும் அம்மணி கொழுக்கட்டையும் மாலை மற்றும் இரவு நேர மெனு. 

திருமணமாகி மஸ்கட்டில் இருந்த பொழுது நண்பர்கள் யாராவது வருவார்கள். பிறகு குழந்தைகள் இருந்தார்கள். இருவருக்கும் திருமணமாகி அவரவர் வீட்டில் கொண்டாடுகிறார்கள். இந்த வருடம் எங்களாலும் மகன் வீட்டிற்கு செல்ல முடியவில்லை, அவர்களுக்கும் இங்கு வர இயலவில்லை. எனவே நாங்கள் மட்டும் தனியாக கொண்டாடுகிறோம். தனியாக பண்டிகை கொண்டாடுவதைப் போல் போர் வேறொன்றும் இல்லை. 

கணவருக்கு இனிப்பு சாப்பிட முடியாது, வெறும் பழங்களை மட்டும் வைத்து நைவேத்தியம் செய்து விடலாமா? என்று தோன்றியது. ஆனலும் பழக்கத்தை விட மனமில்லாமல் பாயசம், வடை, அப்பம், கொழுக்கட்டை(பூர்ணம்,எள்ளு பொடி) என்று எல்லாம் செய்து விட்டேன். யார் சாப்பிடுவது? சுண்டல் வேறு இருக்கிறது..

வலை உலக நண்பர்கள் யாரையாவது கூப்பிட்டிருக்கலாம்.ஏனோ கில்லர்ஜியின் பெயர்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. :)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* கணபதி அக்கிரகாரம் என்பது திருவையாருக்கும் கும்பகோணத்திற்கும் இடையில் உள்ள கிராமம். இங்கு வசிப்பவர்களுக்கு விநாயகரே எல்லாமும். பிள்ளையார் என்றால் கணபதி அக்கிரஹார பிள்ளையார்தான் என்பதால்தான் வீட்டில் வேறு பிள்ளையார் படங்கள் வைத்துக் கொள்வதில்லை. அந்த ஊரில் விநாயக சதுர்த்தி அன்று எல்லா வீட்டிலிருந்தும் வரும் பிரசாதங்களை ஒன்றாக கலந்து ஸ்வாமிக்கு நைவேத்தியம் செய்து பிறகு எல்லோரும் எடுத்துக் கொள்வார்கள். அன்று வழக்குகள் தீர்த்து வைக்கப்படும், சகோதரர்களுக்குள் பாகப் பிரிவினை கூட அன்றுதான் நடக்கும் என்றெல்லாம் கேள்வி பட்டிருக்கிறேன். 

நாங்கள் பல தலைமுறைகளுக்கு முன்பாக கண்டமங்கலத்தில் வந்து செட்டில் ஆகி விட்டாலும், விநாயக சார்த்தி அன்று எங்கள் ஊரில் உள்ள பிள்ளையார் சன்னிதியில் எங்கள் தாயாதிகள் எல்லோரும் ஒன்றாக அர்ச்சனை செய்து, எல்லார் வீடு ப்ரசாதங்களையும் கலந்து நைவேத்தியம் செய்து பின்னர் பகிந்து கொள்வார்கள். 

வரமா? சாபமா?

வரமா? சாபமா?

என்னுடைய 'நாள்  நல்ல நாள்' என்னும் பதிவில் பணிக்கு செல்லும் பெண்களுக்கு மாதவிடாயின் பொழுது விடுமுறை அளிப்பது என்பதை பற்றி நகைச்சுவையாக எழுதியிருந்தேன். ஆனால் சமீபத்திய குமுதம் சிநேகிதி இதழில் இதைப் பற்றிய செய்தி ஒன்றை படித்த பொழுது அதே விஷயத்தை கொஞ்சம் சீரியசாக யோசிக்கலாமோ என்று தோன்றியது. 

மேற்கண்ட செய்தியை மேலெழுந்தவாரியாக பார்த்தால் பெண்களுக்கு மிகவும் உதவும் ஒரு திட்டமாகத்தான் தோன்றும். ஆனால் கொஞ்சம் ஆழ்ந்து யோசித்தால்...?

மேலும் இதில் உள்ள நடைமுறை சிக்கல்களை ஆராய்ந்து பார்த்தார்களா என்று தெரியவில்லை. பள்ளியில் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும், ஆசிரியைக்கும் மாதம் மூன்று நாட்கள் விடுமுறை என்பது எவ்வளவு பெரிய சிக்கல்? அன்றைக்கு தேர்வு இருந்தால் அதிலிருந்தும் விலக்கு கோருவார்களா ?  தவிர பெண்களின் அந்த வலியையும், வேதனையையும் உணர முடியாத விடலை பருவ ஆண்கள், "இவர்களுக்கு வேறு வேலை கிடையாது," என்றோ, "உங்களுக்கு என்ன மாதம் மூன்று நாள் ஜாலியாக லீவு போட்டு விடுவீர்கள்" என்றோ கேலிதான் பேசுவார்கள்.  

மாத விலக்கின் பொழுது எல்லா பெண்களுக்கும் வயிற்று வலி வரும் என்று கூறி விட முடியாது. அப்படியே வந்தாலும் அது இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு மேல் நீடிக்காது. அப்பொழுது, சூடாக ஏதாவது குடித்து விட்டு,கொஞ்சம் தூங்கினால் சரியாகி விடும். எனவே பள்ளிகளில், ரிட்டயரிங் ரூம் ஒன்று கட்டி, வயிற்று வலியால் அவதிப் படும் பெண்களை ஓய்வெடுக்கச் சொல்லலாம். வேண்டுமென்றால் வலி நிவாரணி மருந்துகளை தரலாம். இன்னும் நிஜமான அக்கறை இருந்தால் யோகா பயிற்சிகள் கொடுத்து வயிற்று வலியை சமாளிக்கும் வழிகளை சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டுமே ஒழிய, விடுமுறை அளிப்பது பயன் அளிக்காது. 

என்னுடைய இரண்டாவது அக்கா கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம் கொண்டவர்கள். அவர் வயதுக்கு வந்த புதிதில் ஒவ்வொரு மாத விலக்கின் பொழுதும் பள்ளி செல்லாமல் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டாராம். ஒரு முறை ஊரிலிருந்த வந்திருந்த எங்கள் பெரிய மாமா,(அவருக்கு பெண்கள் ஆண்களுக்கு நிகராக படிக்க வேண்டும், வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு) என் அக்காவுக்கு கவுன்சிலிங் கொடுத்து பள்ளி செல்ல வைத்தாராம். அதுதான் முறையான செயல். 

அலுவலகங்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அங்கு பணி புரியும் பெண்கள் ஒவ்வொரு மாதமும் மூன்று நாட்கள் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டால் அவர்கள் செயல் திறன் குறைவாக மதிப்பிடப்படாதா? கட்டிட வேலை, வயல் வேலை, ஏன் திரைப்பட துறையில் கூட ஆண்களுக்கு வழங்கப் படும் சம்பளம் பெண்களுக்கு கிடையாது. காரணம், ஆண்கள் செய்யும் அளவிற்கு, பெண்களால் வேலை செய்ய முடியாது என்பதுதான். மாதம் மூன்று நாள் விடுமுறை என்பதை ஒப்புக் கொண்டால், எல்லா துறைகளிலும் ஆண்கள் அளவு பெண்கள் செயலாற்றுவதில்லை என்று குறிப்பிட்டு, பெண்களுக்கு சம்பளத்தை குறைத்தால் ஒப்புக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியுமா?

பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வது என்பது இப்போது மட்டும் நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு அல்ல. காடு,கழனிகளில் வேலை செய்யும் பெண்களுக்கும், வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களுக்கும் இந்த தொந்திரவுகள் கிடையாதா? இந்த திட்டத்தை வரவேற்பவர்கள் அவர்கள்  வீட்டில் வேலை செய்யும் பணிப் பெண்ணுக்கு மாதம் மூன்று நாட்கள் விடுமுறை அளிக்கத் தயாரா?

பெண்கள் பணியாற்ற மிகவும் கடினமான துறைகளான ராணுவம், விண்வெளி ஆராய்ச்சி, திரை உலகில் தொழில் நுட்ப பிரிவுகள் ஆகி இவற்றில் பெண்கள் புகுந்து, சாதனைகள் படைத்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் அவர்களின் சிறகுகளை வெட்டும் முயற்சியாகத்தான் இது எனக்குப் படுகிறது. 

நாள் நல்ல நாள்

நாள் நல்ல நாள் 

"ஹாய் ரம்ஸ் எப்படி இருக்க?" என்று கேட்டபடியே வீட்டுக்குள் 

சதீஷ் நுழைந்த பொழுதே ரமாவிற்கு கணவன் உற்சாக மூடில் இருக்கிறான் என்பது தெரிந்து விட்டது. 

"என்ன ஒரே குஷி? ஆபிஸில் என்ன விசேஷம்?"

"அப்படி கேளு.. என் டீமில் இருக்கிற வித்யா இன்னிக்கு செமத்தியா என்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டா.. வெச்சேன் அவளுக்கு சரியான ஆப்பு.."

"என்ன ஆச்சு?"

"இன்னிக்கு லீவு கேட்டா, முடியாதுனு சொல்லிட்டேன்."

"இது ஒரு பெரிய விஷயமா?"

"கண்டிப்பா.. அவ லீவு கேட்டதுக்கு சொன்ன காரணம்தான் முக்கியம்."

"அப்படி என்ன காரணம்? குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்ல.."

"அப்படியெல்லாம் சொல்லியிருந்தா கொடுத்திருப்பேனே.. ஐ  காட் மை சம்ஸ்(பீரியட்ஸ்) னு சொன்னா.. யார் கிட்ட? எங்கிட்ட..?

என்ன மேடம், உங்களோடது டுவெண்ட்டி செவென் டே சைக்கிள், பன்னிரண்டு நாள்தான் ஆகிறது.. அதுக்குள்ள எப்படினு கேட்டேன், பதிலே இல்ல, மரியாதையா ஆஃபீஸுக்கு வந்துட்டா.."

"இந்த விவரம் எல்லாம் உனக்கு எப்படி தெரியும்?"

"ஏன் தெரியாம? ஆபிஸில் வேலை பார்க்கும் எல்லோருடைய பீரியட்ஸ் டைமும் பிங்கர் டிப்பில் வெச்சிருக்கேன். தீபிகாவுக்கு தர்ட்டி டே சைக்கிள், அடுத்த வாரம் ட்யூ, சாக்ஷாவுக்குதான் கொஞ்சம் இரெகுலர், ப்ரியா..."

சதீஷ் அடுக்கிக் கொண்டே போக, "வெய்ட்! வெய்ட்! என்று இடை மறித்த ரமா  என்னோட சைக்கிள் தெரியுமா?" என்று கேட்க.

கொஞ்சம் திடுக்கிட்ட சதீஷ், "அது... உனக்கு ட்வெண்ட்டி செவென் டே சைக்கிள் தானே..?" என்க,

"ட்வெண்ட்டி செவென் டே சைக்கிள் தானே..?..தட் மீன்ஸ் யூ ஆர் நாட் ஷுயர்.. எனக்கு எப்போ டியூ? சொல்லு பார்க்கலாம்.."

"வந்து.. இப்படி திடீர்னு கேட்டா எப்படி சொல்றது..?" சதீஷ் சமாளிக்க முயற்சி செய்தான்.

"வித்யா என்ன முன்னாலேயே சொல்லி வெச்சுட்டு லீவ் கேட்டாளா? ஊர்ல இருக்கிறவ டேட் எல்லாம் தெரியறது, பெண்டாட்டி பத்தி தெரியல..."

ரமா விருட்டென்று எழுந்து உள்ளே சென்று கதவை சாற்றிக் கொள்ள.. "உனக்கு தேவையடா இந்த பெருமை?" என்று சோபாவில் சரிந்தான். 

வேறொன்றுமில்லை பெண்களுக்கு மாதவிடாயின் பொழுது விடுமுறை அளிக்க வேண்டும் என்று பிருந்தா காரத் கூறியதை கேட்டதும், என் கற்பனை பறவை சிறகை விரித்து விட்டது. 

ஆடி அவஸ்தைகள்!

ஆடி அவஸ்தைகள்!

"ஆடி மாதம் வந்து விட்டாலே தொல்லை தாங்க முடியவில்லை..." என்று அலுத்துக் கொண்டார் ஒரு நண்பர். "ஏன்? என்னாச்சு?" என்றேன். 

பின்னே என்ன அவரவர் இஷ்டத்திற்கு சேல், சேல் என்று கூவத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். நாம்தானே கஷ்டப் பட வேண்டியிருக்கு..?" என்றார். 

அவர் கஷ்டத்திற்கு நான் ஒன்றும் செய்ய முடியாது, எனக்கு வேறு வித கஷ்டம்.  

என்னது நான் சொல்வது காதில் விழவில்லையா? இன்னும் கொஞ்சம் சத்தமாக பேச வேண்டுமா? 

ஓ.. லவுட் ஸ்பீக்கர் அலறுகிறதா? அதை மீறி கத்த வேண்டுமா? 

இதுதான், நான் சொல்ல நினைத்ததும். இந்த லவுட் ஸ்பீக்கர் தொல்லை...

அம்மனுக்கு கூழ் ஊற்றுகிறேன் என்ற பெயரில் வெள்ளிக்கிழமை கூழ் ஊற்றுகிறார்கள் என்றால் வியாழக் கிழமை முதலே லவுட் ஸ்பீக்கரில் பாட்டு அலறத் தொடங்கி விடும். 

இந்த பாடல்களுக்கு இசை அமைத்தவர்களோடு கொஞ்சம் பேச முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும். 

"சின்னஞ் சிறு பெண் போலே..." போல  கம்போஸ் செய்ய வேண்டாம், குறைந்த பட்சம் எல்.ஆர்.ஈஸ்வரியின்,"தாயே கருமாரி.." போலவாவது இருக்க வேண்டாமா?

"துர்கா, சாமுண்டி.. " என்று முதலில் ஒரு பெண் அலறுகிறார், உடனே பின்னணி இசை ஒலிக்கிறது. எப்படிப்பட்ட பின்னணி தெரியுமா? எழுபதுகளில் வந்த படங்களில் கதாநாயகியை வில்லன் கடத்தி கொண்டு செல்வான், அவனைத் துரதியப்படி கதாநாயகன் ஒரு காரில் வரும் பொழுது பின்னணியில் ஒரு இசை ஒலிக்குமே, அதைப் போன்ற ஓசை. இதைக் கேட்டால் பக்தி வரும் என்ற அந்த இசை அமைப்பாளரின் நம்பிக்கை வியக்க வைக்கிறது. 

இவர்களுக்கு இத்தனை சத்தம் போடவும், தன் பக்தியை மற்றவர்கள் மீது திணிக்கவும் யார் உரிமை கொடுத்தார்கள்? மார்கழி மாதத்தில் அதிகாலையில் திருப்பாவை,திருவெம்பாவை பாடல்களை ஒலி பரப்புவது தொந்தரவு என்று அவற்றை ஒலி பரப்பக் கூடாது என்று தடை செய்தார்களே, குடியிருப்பு பகுதிகளில் மட்டுமல்லாது அலுவலகங்கள் நிறைந்திருக்கும் பகுதிகளிலும் கூட நாள் முழுவதும் இத்தனை இரைச்சலாக பாடல்கள் போடுவது அங்கு பணி ஆற்றுபவர்களுக்கு எத்தனை பெரிய அசௌகரியம்? இதைப்பற்றி  ஏன் யாரும் ஒன்றும் சொல்வதில்லை? 

இப்படிப்பட்ட கோவில் உற்சவங்களில் இன்னொரு தமாஷ் அவர்கள் ஓலி பெருக்கியை கையாளும் விதம். மைக் என்னும் ஆங்கில வார்த்தையை ஓலி பெருக்கி என்று அழகாக, பொருத்தமாக மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்கள். நம்மால் ஒரு கூட்டம் முழுமைக்கும் கேட்கும்படி கத்த முடியாது என்பதற்காகத்தான் ஒலி அளவை பெருக்கிக் காட்டும் மைக்கை பயன் படுத்துகிறோம். ஆனால் நம்மவர்களோ ஒலி பெருக்கியில் உச்ச பட்ச டெசிபலில் அலறுவார்கள் . 

விவேக் நகைச்சுவையாக சொன்னார், நான் எனக்கு தெரிந்த விதத்தில் கூறியிருக்கிறேன். ஊதுகிற சங்கை ஊதுவோம், விடியும் போது விடியட்டும் 

சில செய்திகள், சில எண்ணங்கள்

சில செய்திகள், சில எண்ணங்கள் 

வரதக்ஷனை கேட்டு தன்னை கொடுமை படுத்தினார்கள் என்று ஒரு பெண் புகார் கொடுத்தால் சம்பந்தப்பட்ட கணவன்,மற்றும் அவன் வீட்டாரை உடனே கைது செய்து சிறையில் அடைக்கலாம் என்று சட்டம் இயற்றப் பட்ட பொழுது, சோ மட்டுமே அதை கண்டித்தார்.

"இதனால் தனிப்பட்ட விரோதம் காரணமாக ஒரு பெண் மாமனார், மாமியாரை பழிவாங்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு புகார் கொடுத்தால் அப்பாவியான அவள் கணவனும், அவன் பெற்றோரும் தண்டிக்கப் படக்கூடும்" என்றார். ஆனால் அப்படி பெரும்பாலும் நடக்காது. 

வரதக்ஷனை கொடுமைக்காக பல பெண்களின் புகுந்த வீடுகளில் ஸ்டவ்கள் வெடித்ததால்தான் அப்படி ஒரு சட்டம் இயற்றப் பட்டது. நம் பாரத நாரிகள் கணவனோ, மாமியாரோ அவளை கொளுத்தினால் கூட, இறக்கும் தருவாயில் அவளிடம் வாக்குமூலம் வாங்க காத்திருக்கும் போலீசிடம், "என் கணவருக்கும் இதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை, இது ஒரு விபத்துதான்' என்று கூறி ராமன்களை(??)மன்னிக்கும் சீதைகளாக இருந்ததால், குற்றவாளிகள் என்று நன்றாக தெரிந்தாலும் அவர்கள் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க முடியாமல் இருந்தது. அதற்காகத்தான் வரதக்ஷனை கொடுமைகளில் சம்பந்தப் பட்டவர்களை விசாரணை இல்லாமல் கைது செய்யலாம் என்ற சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அது மீண்டும் மாற்றப்பட்டு விட்டது.

மனிதர்களுக்கு காதல் உணர்வை தூண்டுவது மூளையில் சுரக்கும் டோபோமைன் என்னும் ஹார்மோனம். காதல் உணர்வு கம்மியாக இருப்பவர்களுக்கு இந்த டோபோமைனை ஊசி மூலம் செலுத்தினால் காதல் உணர்வு அதிகரிக்குமாம். நம் நாட்டை பொறுத்த வரை டோபோமைன் சுரக்காமல் இருக்க மருந்து கண்டு பிடிக்கலாம். 'சொல்வதெல்லாம் உண்மை' நிகழ்ச்சியில் ஒரு பெண்ணை விசாரித்த லட்சுமி ராமகிருஷ்ணனிடம் அந்தப் பெண்,"பிளஸ் டூ படிச்சேன்,லவ் பண்ணினேன்" என்று கூற,லட்சுமி ராமகிருஷ்ணன்,"லவ் பண்ணியது இருக்கட்டும், வேற என்ன உருப்படியா பண்ணின?" என்றார். அதைப் போல நம் ஊர் இளைஞர், மற்றும் இளம்பெண்களை இந்த காதல் படுத்தும் பாடு இருக்கிறதே..! பாருங்கள் வாரா வாரம் ஓட்டுக்களை குவித்த ஓவியா  பிக் பாஸிலிருந்து வெளியேற காதல்தானே காரணம்!(அட சட்! பி.பி.யை தவிர்க்க முடியவில்லையே..!)

அதே போல தவிர்க்க முடியாத வேறு சில விஷயங்கள்  ஜி.எஸ்.டி., நீட் தேர்வு. ஜி.எஸ்.டி. பற்றி பேச எனக்கு ஞானம் பத்தாது. நீட் தேர்விலிருந்து தமிழ் நாட்டிற்கு விலக்கு அளிக்க வேண்டும் என்று தினசரி தொலைக்காட்சியில் கதறுகிறவர்கள் எல்லோரும், சி.பி.எஸ்.சி. பாடத்திட்டம், ஸ்டேட் போர்ட் பாடத்திட்டம் என்று ஏதோ சி.பி.எஸ்.சி. பாடத்திட்டத்தில் அதிகமாக கற்பிக்கப்படுவது போலவும், ஸ்டேட் போர்ட் பாடத்திட்டத்தில் ஒன்றுமே கற்பிக்கப் படுவதில்லை போலவும் பேசுகிறர்கள். உண்மையில் சி.பி.எஸ்.சி., ஐ.சி.எஸ்.சி., ஸ்டேட் போர்ட் எல்லாமே ஒரே பாட திட்டம்தான், கற்பிக்கப்படும் முறைதான் வேறு. முதல் இரண்டு போர்டுகளின் கல்வி முறை  ஒரு நிலத்தை ஆழ உழுவதற்கு சமம் என்றால், ஸ்டேட் போர்ட் கல்வி முறை அதே நிலத்தை அகல உழுவதற்கு சமம்.

ஸ்டேட் போர்டில் கிராம புறத்து மாணவர்கள் கல்வி கற்க எளிதாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி,ஒரு புறம் பாடத்திட்டத்தை நீர்த்து போக செய்து விட்டு, மறுபுறம் மதிப்பெண்களை அள்ளிப் போட்டு வாங்கும் மார்க்குகளுக்கு மரியாதை இல்லாமல் செய்து விட்டார்கள். வட மாநில பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ் நாட்டில் படித்து ஒரு மாணவன் 90 சதவிகிதம் பெற்றால் அதிலிருந்து 10மார்க்குகள் குறைவாகத்தான் மதிப்பிடுவார்கள். அதற்காகத்தான் ஒரு பொது தேர்வு நடத்தி அதன் மூலம் மாணவர் சேர்க்கை நடை பெறுகிறது. அதே முறையை மருத்துவ கல்லூரி சேர்க்கைக்கும் கடை பிடிப்பதில் என்ன தவறு? இவர்கள் பாட முறை எதையும் மாற்ற வேண்டாம். ஸ்டேட் போர்ட் தரத்தை உயர்த்த வேண்டுமென்றால் இரண்டு விஷயங்கள் செய்தால் போதும். ஒன்று, புத்தகத்தில் இருக்கும் அதே கேள்வியை நம்பரைக் கூட மாற்றாமல் கேட்பதை நிறுத்த வேண்டும். இரண்டாவது மதிப்பெண்களை அள்ளிப் போடுவதை குறைக்க வேண்டும். இவை இரண்டையும் செய்தாலே தரம் தன்னால் உயர்ந்து விடும். 

விக்ரம் வேதா - (விமர்சனம்)

விக்ரம் வேதா 

(விமர்சனம்) 

போலீசுக்கு தண்ணி காட்டும் நிழலுலக தாதா வேதாவை(விஜய் சேதுபதி) பிடிக்க அமைக்கப்படும் தனிப்படையில் ஒருவரான விக்ரம்(மாதவன்), அவரின் கூட்டாளியும், நண்பனுமான பிரேம் ஒரு ஆபரேஷனில் இறந்து விட, பிரேமை கொன்றது யார்? என்று அறிய முற்படும் பொழுது பல முடிச்சுகள் அவிழ்கின்றன. இறுதியில் தன் நண்பனை கொன்றவனை கண்டு பிடித்து பழி தீர்த்தாரா? என்பதே விக்ரம் வேதா. புஷ்கரின் காயத்ரியின் மூன்றாவது படம். 

நேர்மையான, துடிப்பான போலீஸ் அதிகாரி வேடத்தில் சிக்கென்று பொருந்துகிறார் மாதவன். அவருடைய மனைவியாக வரும் ஷ்ரத்தா ஸ்ரீநாத் நல்ல தேர்வு. ரொமான்ஸிலும் சரி,கணவன் யாரை வேட்டையாட துடிக்கிறானோ அவனுக்கே வக்கீலாக பணியாற்ற வேண்டியதால் ஏற்படும் ஊடலிலும் சரி தான் ஏற்றுக் கொண்ட பாத்திரத்திற்கு நியாயம் கற்பிக்கிறார்.

இதுவரை திரைப் படங்களில் அங்கும் இங்கும் மட்டும் தலை காட்டிய பிரேமுக்கு மாதவனுக்கு இணையான ரோல். அவரும் சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்.

வழக்கமான தேர்ந்த நடிப்பு விஜய் சேதுபதியினுடையது. தன்  தம்பியைப் பற்றி மாதவனிடம் துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, கண்ணீரை அடக்கியபடி பேசும் பொழுது, தன்னால் நெகிழ்ச்சியாகவும் நடிக்க முடியும் என்று நிரூபிக்கிறார்.

அவருடைய தம்பியாக வரும் தம்பியை எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கிறது. தன் பாத்திரம் உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார். அவருடைய ஜோடியாக வரும் வரலக்ஷ்மி சரத்குமார் கலக்கல். அதுவும் அந்த ரெஸ்டாரெண்ட் காட்சியில்,"ஆங்.." என்னும் ஒரே வார்த்தையை விதம் விதமாக சொல்லும் பொழுது ரசிக்க வைக்கிறார். 

மாதவனின் குழுவில் வரும் சந்தானம் என்னும் கதாபாத்திரம் அதீத பயம், அதீத அடக்கமாக வரும்பொழுதே பின்னால் மாறுமோ என்று சந்தேகம் வருகிறது.

படத்திற்கு பெரிய பலம் சாம் சி.எஸ்ஸின் இசை. 'டசக்கு டசக்கு..' பாடல் ஜனரஞ்சகம் என்றால் யாஞ்சி..' பாடல் இனிமை. 

தாதாக்களை நியாயப்படுத்துதல், போலீஸ் ஒழுங்கில்லை என்று காட்டுவது, அண்ணன் தம்பி செண்டிமெண்ட், காதலா? கடமையா? என்ற போராட்டம், பாரில் குத்துப்பாட்டு, நிறைய வயலென்ஸ் என்ற தமிழ் சினிமாவின் அம்சங்கள் அத்தனையும் இருந்தாலும் தொய்யாத திரைக்கதை + வித்தியாசமான ட்ரீட்மெண்ட் படத்தை ரசிக்க வைக்கிறது.   

பெரம்பூர் என்னும் பிரம்மபுரி

பெரம்பூர் என்னும் பிரம்மபுரி

மாயவரத்திலிருந்து காவிரிப்பூம்பட்டினம் செல்லும் மார்கத்தில் உள்ளது. பெரம்பூர் என்னும் சிற்றூர். குத்தாலம் தாலுகா, நாகப்பட்டினம் டிஸ்ட்ரிக்ட். அங்கிருக்கும் சுப்பிரமணிய ஸ்வாமிதான் என் மகளின் புகுந்த வீட்டினர்க்கு குல தெய்வம். 

கோவில் சிறியது என்று கூறிவிட முடியாது. கருவறையில் மயில் மீது வலது காலை கீழே தொங்க விட்ட படியும், இடது காலை மடித்தும் அமர்ந்த கோலத்தில் எழிலாக முருகன், தனி சந்நிதியில் தெய்வயானை. இந்தமுறை என் மகள் வீட்டாருடன் அந்த கோவிலுக்குச் சென்ற பொழுது, கோவிலைப் பற்றிய சிறப்புகளை அங்கிருக்கும் அர்ச்சகரிடம் கேட்டறிந்தேன்.

தற்பொழுது பெரம்பூர் என்று அறியப்பட்டாலும், இந்த ஊருக்கு புராதன பெயர் ப்ரம்ம மங்களபுரம் அல்லது பிரம்மபுரி என்பதாகும். பிரம்மபுரி என்பதே பெரம்பூர் என்று மருவி இருக்கலாம். பிரம்மா தான் இழந்த பதவியை மீண்டும் பெற்ற தலமாம் இது. பிரம்மாவுக்கு பதவி பறி போனதா? எப்போது? ஓம் என்னும் பிரணவ மந்திரத்திற்கு பொருள் என்ன என்று முருகன் வினவ, அதற்கு பொருள் தெரியாததால் பிரம்மாவை சிறையில் தள்ளி *அவருடைய தொழிலான படைக்கும் தொழிலை முருகன் எடுத்துக் கொள்கிறார். பிரம்மா தன் தவறை உணர்ந்து முருகனிடம் மன்னிப்புக் கேட்க, அவருக்கு மீண்டும் படைக்கும் தொழிலை ஒப்படைத்த இடம்தான் இது. ஆக, பிரம்மாவிற்கு 

நல்லது(மங்களம்) நடந்ததால் இது ப்ரம்ம மங்களபுரம். 

அதே போல சூரனை சம்ஹாரம் செய்து, அவனை மயிலாகவும், சேவலாகவும் மாற்றி, சேவலை கொடியிலும், மயிலை வாகனமாகவும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். மயிலாக மாறிய சூரபத்மன் தன்னுடைய அசுர குணம் அழிய வேண்டும் என்பதற்காக தவம் இயற்ற, அந்த மயிலின் தலையில் தன் இடது ஆள்காட்டி விரலை பதித்து உபதேசம் செய்கிறார் முருகன். பெரும்பாலான கோவில்களில் மயிலின் தலை பாகம் முருகனுக்கு வலது புறம் இருக்கும், அவ்வாறு அமைத்திருந்தால் அது அசுர மயில் எனப்படுமாம்.இங்கு முருகனுக்கு இடது புறம் மயில் தலை பக்கம் இருக்கிறது. மேலும் மயில் தன் தலையைத் திருப்பி முருகனை பார்த்த வண்ணம் இருக்கிறது, ஆகவே அது தேவ மயில் என அறியப்படுகிறதாம். முருகனும் தன் தலையை சற்றே வலது புறம் சாய்த்து மயிலை நோக்கிய வண்ணம் இருக்கிறார்.  அதே போல சாதாரணமாக எல்லா கோவில்களிலும் முருகனின் கையில் இருக்கும் வேல் வீர வீல் என்றுதான் அழைக்கப்படுமாம், இங்கு முருகனின் கையில் இருக்கும் வேலுக்கு வஜ்ஜிர வேல் என்று பெயராம். எங்கெல்லாம் தேவயானை தணி சந்நிதியில் குடி கொண்டிருக்கிறாளோ, அங்கெல்லாம் முருகனுக்கு முன் யானைதான் வாகனமாக இருக்கும் என்னும் வழக்கத்தை ஓட்டி இங்கும் முருகனுக்கு முன் யானை வாகனம் காணப்பட்டாலும், பிரதான நுழைவு வாயிலில் மயில் வாகனமும் காணப்படுகிறது. அந்த மயில் வாகனத்திற்கு அருகில் ஸ்வாமியை வணங்கிய நிலையில் ஒரு மனிதருக்கு சிறிய சிலை உள்ளது. அது, இந்த கோவிலை நிர்மாணித்த மிளகு செட்டியாரின் சிலை என்றார்.

இங்கிருக்கும் முருகனின் பக்தரான செட்டியார் ஒருவர் மிளகு வியாபாரம் செய்து வந்ததால் மிளகு செட்டியார் என்று அழைக்கப்பட்டாராம். தினமும் மிளகு சேர்த்த வெண் பொங்கலை மட்டும் அதுவும் ஒரு முறை மட்டுமே உண்டு வந்த அவர், தன மிளகு வியாபாரத்தில் ஈட்டிய பொருளைக் கொண்டு இந்த கோவிலை ஐந்து நிலை கோபுரம் கொண்டதாக நிர்மாணம் செய்கிறார். அது முடியும் தருவாயில் தனக்கு முடிவு நெருங்கி விட்டதை உணர்ந்த அவர் இங்கிருந்து நகர்ந்து சென்று விடுகிறார். ஆனால் இறக்கும் தருவாயில் இந்தக் கோவிலை காட்டியது தான்தான் என்று உலகுக்கு அறிவிக்க கூடாது என்றும், முருகனை எப்போதும்  தரிசனம் செய்து கொண்டிருக்கும் வண்ணம் தன் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும், வருடத்தில் ஒரு நாள், அதாவது பொங்கலன்று மட்டும் தனக்கு மிளகு கலந்த வெந்நீரால் அபிக்ஷேகம் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் அதுவும் முதலில் முருகனுக்கு அபிஷேகம் செய்த பிறகுதான் தனக்கு செய்ய வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டு இறந்து போகிறார். அவருடைய விருப்பத்தின்படியே வாசலில் மயில் வாகனத்திற்கு அருகில் அவருக்கு ஒரு சிலை பிரதிஷ்டை செய்து, அதற்கு பொங்கலன்று மட்டும் மிளகு கலந்த வெந்நீரால் அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது என்றும் கூறினார்.

பிரகாரத்தை வலம் வரும் பொழுது, சிவன் கோவில்களில் கோஷ்டத்தில் தெற்கு முகமாக பார்த்து தக்ஷிணாமூர்த்தி இருப்பதை போல இந்த கோவிலில் தெற்கு முகமாக பார்த்து முருகனே 'குஹ தஷிணாமூர்த்தியாக' மயில் மீது இடது காலை மடித்து, வலது திருவடியை தொங்க விட்டு தக்ஷிணாமூர்த்தி கோலத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார். பிரகாரத்தின் இடது கோடியில் விநாயகரும், வலது கோடியில் தனி சந்நிதியில் பிரம்மபுரீஸ்வரர் என்னும் திருநாமத்தோடு சிவ பெருமானும் குடி கொண்டிருக்கிறார்கள். சிவன் சந்நிதியில் அகத்தியரும் காணப்படுகிறார். சிவன் சந்நிதியின் கோஷ்டத்தில் தென் புறம் நோக்கியவண்ணம் தக்ஷிணாமூர்த்தியும் இருக்கிறார். சிறப்பான கோவில். அங்கிருக்கும் அர்ச்சகரும் சிரத்தையோடு பூஜைகளும், அலங்காரங்களும் செய்கிறார். தரிசிக்க வேண்டிய ஆலயம். 

ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம்  

* ப்ரம்மாவிடமிருந்து படைப்புத் தொழிலை எடுத்துக் கொண்ட முருகன் ஒரு வாரம் படைப்புத் தொழிலை மேற்கொண்டாராம். ஆனால் ப்ரம்மாவைப் போல் மனிதர்களில் வித்தியாசம் காட்ட முடியாமல் எல்லோரையும் ஒரே மாதிரி படைத்தது விட்டாராம். அப்போது படைக்கப் பட்டவர்கள்தான் சீனர்களும், ஜப்பானியர்களும் என்று ஒரு செவி வழி கதை உண்டு.  

படங்கள்:  கூகிள், நன்றி!

How to reach Perambur?: மயிலாடுதுறையிலிருந்து நாகப்பட்டினம் வழியாக பொறையாறு செல்லும் எண் 440 வழித்தட பேருந்தில் சென்றால் பெரம்பூரில் இறங்கி கொள்ளலாம்.

பயணங்கள் முடிவதில்லை

பயணங்கள் முடிவதில்லை 

சிறு வயதில் பயணம் செய்ய மிகவும் ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். அப்பொழுதெல்லாம் திருச்சி, விடுமுறை நாட்களில் கண்டமங்கலம் தவிர அதிகம் பிரயாணம் செய்ய வாய்த்ததில்லை. மிகவும் நெருங்கிய உறவுக் காரர்கள் வீட்டு திருமணங்களுக்கு குழந்தைகளில் யாராவது ஒருவரைத்தான் அழைத்துச் செல்வார்கள். அந்த லக்கி டிராவில் நமக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தால் உண்டு. அப்படி ஒரு அதிர்ஷ்ட வாய்ப்பில் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது எங்களின் ஒன்று விட்ட மாமாவின் திருமணத்திற்க்காக முதன் முதலாக சென்னை (அப்போது மெட்ராஸ்) வரும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. என் மூத்த சகோதரி திருமணமாகி புதுக்கோட்டையில் இருந்த பொழுது ஓரிரு முறைகள் புதுக்கோட்டை சென்றிருக்கிறேன். இரண்டாவது அக்கா, மூன்றாவது அக்காக்கள்  திருமணத்திற்குப் பிறகு அவ்வப்பொழுது சென்னை வந்தேன். என் திருமணத்திற்குப் பிறகு பயணங்கள் கொஞ்சம் அதிகம்தான். 

பயணத்தால் நமக்கு கிடைக்கும் அனுபவங்களை எந்த புத்தகத்திலும் படித்து பெற்று விட முடியாது. இப்போதும் பயணம் செய்ய விருப்பம் இருக்கிறது, ஆனால் உடல் சற்று அசந்து போகிறது. தவிர, பயணங்களுக்குப் பிறகு வீட்டை சீரமைப்பதை நினைத்தால், எங்கேயும் போக வேண்டாம் என்று தோன்றுகிறது. 

மூன்று வாரங்களாக புட்டபர்த்தி, திருவண்ணாமலை, திருப்பதி மயிலாடுதுறை என்று சற்று அலைச்சல். புட்டபர்த்தியில் முன்பு போல வெளிநாட்டவர் அதிகம் இல்லை. அங்கிருந்த வெஸ்டர்ன் கேண்டீன் மூடப்பட்டு விட்டது.  

 திருவண்ணாமலைக்கு இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு சென்றேன். பெரிதாக மாற்றமில்லை. நாங்கள் அங்கிருந்த பொழுது மளிகை சாமான்கள் உள்பட வாங்கி கொண்டிருந்த ரோஷன் மால் பெயர் மாற்றம் செய்யப் பட்டுள்ளது.  

கிரிவலம் வரும் பொழுது அடி அண்ணாமலையார் கோவிலிலிருந்து பார்த்தால் மலையின் இந்த பகுதியில் நந்தியின் முகம் போல தெரியும். இந்த படத்தில் இரண்டு செடிகளுக்கு இடையில் பாருங்கள் ஒரு முண்டு போல் தெரிகிறது. நேரில் பார்க்கும்பொழுது அமர்ந்திருக்கும் நந்தி போலவே தெரியும். என்னுடைய செல் போனில் இவ்வளவுதான் முடிந்தது.

நாளொரு மேனி பொழுதொரு வண்ணம் என்பது திருப்திக்குத்தான் முற்றிலும் பொருந்தும்.  நான்கு வருடங்களுக்குப் பிறகு திருப்பதி விஜயம். APTDC மூலம் முன் பதிவு செய்து கொண்டு சென்றோம். நாங்கள் புக் பண்ணிய பொழுது திருப்பதியில் தரிசனத்திற்க்காக ரூ.300க்கு டிக்கெட்,காலை சிற்றுண்டி, பகல் உணவு உட்பட நபர் ஒருவருக்கு ரூ.1600/- என்றார்கள். ஆனால் பயணம் செய்த அன்று ஜி.எஸ்.டி. வரியால் ஹோட்டல் கட்டணங்கள் உயர்ந்து விட்டன, எனவே சிற்றுண்டி, மதிய உணவு நீங்களே ஏற்பாடு செய்து கொள்ளுங்கள் என்று கூறி, ரூ. 200/- திருப்பி தந்து விட்டார்கள்.  எப்படியோ, ஒரு பெரிய கூடத்திற்குள் நுழைந்து, நீ...ள ... நடந்து, ஒரு இடத்தில் இடது புற கண்ணாடி ஜன்னல் வழியாக பார்த்த பொழுது கோபுரம் தெரிந்தது. இந்த இடத்திற்கு முன்பு வந்திருக்கிறோம் என்று தோன்றியது. பெரிதாக கும்பல் இல்லை, என்றாலும்  ஸ்வாமியை தரிசிக்க செல்லும் வாயில் அருகே ஏனோ தள்ளு முள்ளு. வித்தியாசமாக அலமேலுமங்காபுரத்தில் அதிக நேரம் வரிசையில் காத்திருக்க நேர்ந்தது. 

மயூரநாதர் கோவில் முகப்பு 

மாயவரத்திற்கு அருகில் இருக்கும் என் பெண் வீட்டாரின் குல தெய்வம் கோவிலுக்கு செல்லும் பொழுதெல்லாம் மாயவரத்தில் தங்குவோமே தவிர அங்குள்ள மயூரநாதர் கோவிலுக்குச் செல்வதில்லை. இந்த முறை மயூரநாதர் கோவிலுக்குச் சென்றோம். அன்று பௌர்ணமி என்பதாலோ என்னவோ நிறைய பேர் கோவிலை வலம் வந்து 

கொண்டிருந்தார்கள்.  அபயாம்பிகை சந்நிதியில் லலிதா ஸஹஸ்ரநாம அர்ச்சனை நடந்து கொண்டிருந்தது. நின்ற நெடிய கோலத்தில் மனதை கொள்ளை கொண்டாள் அபயாம்பிகை. 

மறுநாள் என் மகள் வீட்டாரின் குலதெய்வமான சுப்ரமணிய சுவாமி கோவில் இருக்கும் பெரம்பூருக்கு சென்று அபிஷேக, ஆராதனைகளை முடித்துக் கொண்டு சென்னை திரும்பினோம். 

இன்னும் திருநெல்வேலி, உடுப்பி, சிருங்கேரி, பண்டரிபுரம், கோனார்க் சூரியன் கோவில், பத்ரிநாத் போன்ற ஆன்மீக பயணங்களும், சுற்றுலாவாக லண்டன்,பாரீஸ், ரோம், ஸ்விசர்லாந்து போன்ற நகரங்களுக்கும் செல்ல ஆசை. ம்ம்ம்ம்!

பூனைகள் திரிகின்றன.

பூனைகள் திரிகின்றன.

கடந்த சில வருடங்களாக படிப்பில் முன்னாலும் பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கியும் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு படிப்பிற்க்காக பொருளுதவி கிடைக்க உதவி செய்கிறேன். தகுதியான மாணவர்கள் என்று தெரிந்தால் பள்ளிக்கட்டணம் கட்ட உதவும் தொண்டு நிறுவனங்களில் சிபாரிசு செய்வேன், என் அக்காவின் மருமகளிடம் சொன்னால் அவள் அலுவலகம் மற்றும் நட்பு வட்டாரத்தில் பணம் வசூலித்துக் கொடுப்பாள். அதை  தேவைப் படும் பெற்றோர்களுக்கு அனுப்பி வைப்பேன். என்னால் முடிந்த தொகையை கொடுப்பதும் உண்டு.

இந்த வருடமும், சிலர் என்னை உதவிக்கு அணுகினர். ஆனால் எதிர்பார்த்த இடங்களில் கிடைத்த தொகை போதுமான அளவு இல்லை. மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் வசூலிக்கும் தொகையைப் பார்த்தால் மயக்கம் வருகிறது. ஏழாம் வகுப்பிற்கும், எட்டாம் வகுப்பிற்கும் இருபத்தி இரண்டாயிரம் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். அதில் பள்ளிக் கட்டணம் ரூ.ஏழாயிரம், புத்தகங்கள்  மற்றும் இதர சேவை(??) என்று குறிப்பிட்டு ரூ.பதினைந்தாயிரம். என்னிடம் பள்ளிக் கட்டணம் பெற்றுச் சென்ற ஒருவர், "மேடம், முழு கட்டணமும் செலுத்தினால்தான் புத்தகம் தருவார்களாம், கொஞ்சம் உதவி செய்யுங்கள் மேடம்" என்று கெஞ்சும் பொழுது மனம் சங்கடப் படுகிறது.  

இன்னொரு பள்ளியிலும் பள்ளிக் கட்டணம் ரூ.ஒன்பதாயிரம், இதர சேவைகள்,ரூ.ஐந்தாயிரம் என்று வசூல் செய்கிறார்கள். இதர சேவைகள் என்பதில் புத்தகங்கள் மற்றும் நோட்டு புத்தகங்கள், சீருடை, காலணி, புத்தகப் பை(school bag) என்பவை அடங்குகின்றன.

ஏழாம் வகுப்பிற்கும், எட்டாம் வகுப்பிற்கும் பதினைந்தாயிரத்திற்கு புத்தகங்களா? ஷூவும், புத்தகப் பையும், சீருடையும் பள்ளியில்தான் வாங்க வேண்டும் என்பது என்ன சட்டம்? 

ஒவ்வொரு வருடமும் அதிகம் பணம் வசூலிக்கும் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப் படும் என்ற அறிவிப்பு மட்டும் வருகிறது, ஆனால் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப் பட்டதாக தெரியவில்லை.பிளஸ் டூ தேர்வில் ரேங்க் சிஸ்டத்தை ஒழித்தது போல பள்ளிகள் புத்தகங்கள், சீருடை, இன்ன பிற விஷயங்கள் வழங்கக் கூடாது என்று சட்டம் வந்தால் பள்ளிக் கட்டண சுமை பெரிதும் குறையும்.  

பூனைகள் திரிகின்றன, வீட்டில் உள்ள பாலையும், தயிரையும், குடிக்கின்றன. அவற்றை பிடிக்க, குறைந்த பட்சம்  மணி கட்டத்தான் ஆட்கள் இல்லை. 

எளிய மனிதர்கள்,பெரிய உண்மைகள்.

எளிய மனிதர்கள்,பெரிய உண்மைகள்.

சில சமயங்களில் அதிகம் படிக்காத எளிய மனிதர்கள் மிக உயர்ந்த தத்துவங்களை அனாயசமாக சொல்லிச்  சென்று விடுவார்கள்.  என் வீட்டில் வேலை செய்யும் பணிப் பெண்  கோடை காலம் ஆரம்பித்ததிலிருந்து தினமும்," ராத்திரி  தூக்கமே இல்லை, கரண்ட் போய் விட்டது வீட்டிற்குள் காற்று வருவதற்கு வழியே இல்லை. அதனால் தூக்கமே இல்லை.." என்று புலம்புவாள். அதைத்தவிர  அவள் குடியிருப்பது முதல் மாடியில். தண்ணீர் வேறு கீழிருந்து மேலே  வர வேண்டியிருக்கிறது என்பதும்  குறை. வேறு வீடு மாற்றி விடலாம் என்று தேடித் கொண்டிருந்தாள். சென்ற மாத ஆரம்பத்தில் வீடு மாற்றியும் விட்டாள். 

அவள் வீடு மாற்றி ஒரு வாரம் கழிந்து, "புது வீடு வசதியாக இருக்கிறதா?" என்று அவளிடம் கேட்டேன். "யாரும் அப்போ சொல்லவில்லை இப்போ, அந்த வீட்டுக்கா போய் இருக்கிறாய்? தண்ணியே விடாதே அந்த பொம்பள என்கிறார்கள். ஒரு நாளைக்கு ரெண்டு குடம்தான் விடறாங்க, தெரு முனையிலிருந்து தண்ணீர் கொண்டு வர வேண்டி இருக்கு..." என்று அலுத்துக் கொண்டாள். 

"அட கஷ்டமே! முன்னாலேயே விசாரித்திருக்க மாட்டாயோ?" என்று நான் சொன்னதும், "என்னவோ போங்க, எதெல்லாம் அனுபவிக்கனும்னு இருக்கோ, அதை எல்லாம் அனுபவித்து கழித்து விடலாம். இப்படியேவா இருந்துடும்? எல்லாம் ஒரு நாள் மாறும்.. சுகப் படும் பொழுது யார்கிட்ட போய் சொன்னோம்? என்றாள். 

நான்  அசந்து போனேன். பள்ளிக்கூட வாசலை கூட மிதிக்காதவள், எப்பேர்ப்பட்ட விஷயத்தை வெகு சாதாரணமாக சொல்லி விட்டாள்?

எதெல்லாம் அனுபவிக்கனும்னு இருக்கோ, அதை எல்லாம் அனுபவித்து கழித்து விடலாம். - எதிலிருந்தும் தப்பித்துக் கொள்ள நினைக்கக் கூடாது.

இப்படியேவா இருந்துடும்? எல்லாம் ஒரு நாள் மாறும்.. -  இதுவும் கடந்து போகும்.

இந்த விஷயங்களைத்தானே நாம் மீண்டும் மீண்டும் ஆன்மீக  சொற்பொழிவுகளில் கேட்கிறோம், அதை எத்தனை அனாயசமாக கூறி விட்டாள் படிப்பறிவில்லாத ஒரு எளிய பெண்! 

வெற்றிலையும் எலுமிச்சம்பழமும்

வெற்றிலையும் எலுமிச்சம்பழமும் 

இந்துக்களின் வாழ்க்கையில் வெற்றிலைக்கு  சிறப்பான இடம் உண்டு. வெற்றிலை இல்லாத பூஜை,வழிபாடு, பண்டிகை எதுவும் கிடையாது. ஒரு சுப காரியத்திற்க்காக வாங்க வேண்டிய சாமான்கள் லிஸ்ட் போடும் பொழுது முதலில் மஞ்சள் குங்குமம் என்று எழுதி விட்டு, அடுத்த இடத்தை பிடிப்பது வெற்றிலை பாக்குதான். திருமண நிச்சயதார்த்தத்தை பாக்கு வெற்றிலை மாற்றிக்  கொள்வது என்றுதான் வழக்கு மொழியில் சொல்லப் படும். இரு வீட்டாரும் ஒருவருக்கு மற்றவர் வெற்றிலை பாக்கு கொடுப்பதோடுத்தான் திருமணம் முடிகிறது. அது மட்டுமல்ல திருமணத்திற்கு வந்து விட்டு வெற்றிலை பாக்கு வாங்கி கொள்ளாமல் செல்லக் கூடாது என்பது மரபு. இப்போதெல்லாம் அந்த வேலையை கேட்டரிங் கான்ட்ராக்ட்காரர்கள் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். அந்த பையில் தேங்காய் போடப் பட்டிருக்கும், தேங்காய் வெற்றிலை பாக்கு வழங்கப்பட்டு விட்டால் அதற்கு மேல் அங்கு தேங்காமல் இடத்தை காலி செய்து விட வேண்டும் என்று பொருளாம். 

எது எப்படி இருந்தாலும் நான் சொல்ல வந்ததது வெற்றிலைக்கான பெயர்க்க காரணம். காஞ்சி மஹா பெரியவர் ஒரு முறை அவருக்கு முன் வைக்கப் பட்டிருந்த தட்டிலிருந்து ஒரு வெற்றிலையை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு, "வெற்றிலையை ஏன் வெற்றிலை என்று கூறுகிறோம் தெரியுமா?" என்று சுற்றி இருந்தவர்களை கேட்டாராம். யாருக்கும் பதில் தெரியவில்லை. பிறகு அவரே, "ஒரு செடி என்றிருந்தால் இலை, பூ, காய், கனி என்று எல்லாம் இருக்கும். ஆனால் வெற்றிலைச் செடியில் பூ, காய், கனி என்று எதுவும் கிடையாது, வெறும் இலை மட்டும்தான். வெற்று இலைதான் வெற்றிலை ஆகி விட்டது". என்றாராம். 

ஒரு விருந்து என்றால் வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டால்தான் நிறைவு. இப்போதெல்லாம் மிட்டா  பான் என்று வடக்கிந்திய பெரிய வெற்றிலையில் என்னென்னவோ சேர்த்து இனிப்பாக ஒன்று தருகிறார்கள். நல்ல வேளை, அருகிலேயே நம்மூர் வெற்றிலை,பாக்கு, சுண்ணாம்பும் வைக்கிறார்கள். என் விருப்பம் இரண்டாவதுதான். '

ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கில் வெற்றிலை போடுவது உண்டா என்று தெரியவில்லை. அந்த கலையில் தஞ்சாவூர்காரர்களை மிஞ்ச முடியாது. முதலில் கொஞ்சம் பாக்கு, அல்லது சீவலை வாயில் போட்டுக் கொண்டு விடுவார்கள்.  பிறகு தண்ணீரில் இருக்கும் வெற்றிலையை எடுத்து வேட்டியிலோ, துண்டிலோ துடைத்து சுண்ணாம்பை அளவாக தடவுவார்கள், பிறகு அதை சரி பாதியாக குறுக்கு வாட்டில் மடித்து அந்த காம்பை ஆரம்பத்திலிருந்து நுனி வரை சர்ரென்று கிழிக்கும் அழகு..! பிறகு அதை சுருட்டி ஆள் காட்டி விரலுக்கும் நாடு விரலுக்கும் நடுவில் வைத்துக் கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு எத்தனை வெற்றிலை வேண்டுமோ அத்தனையையும் ரெடி பண்ணிய பிறகு ஒவ்வொன்றாக வாய்க்குள் தள்ளுவார்கள். சிலர் கள்ளக் குரலில் பாடிக் கொண்டே  இதை செயல் படுத்துவார்கள். 

அவர்கள் குதப்பிக் கொண்டிருக்கட்டும், நாம் எலுமிச்சம் பழத்தின் சிறப்பை பார்க்கலாம். 

நம் நாட்டில் பெரியவர்களை பார்க்கச் செல்லும் பொழுது அவர்கள் கையில் எலுமிச்சம் பழம் கொடுத்து வணங்குவது மரபு(தில்லானா மோகனாம்பாள் படம் ஞாபகம் இருக்கிறதா? அதில் சவடால் வைத்தி பெரிய மனிதர்களை முதலில் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் ஒரு எலுமிச்சம் பழம் கொடுப்பார்). இதற்கு என்ன காரணம்?

எல்லா பழங்களும் காயாக இருக்கும் பொழுது கசப்பாகவோ, துவர்ப்பாகவோ, புளிப்பாகவோ இருக்கும். பழுத்த பிறகுதான் அதற்கு இனிப்பு வரும். ஆனால், எலுமிச்சம் பழமோ காயாக இருக்கும் பொழுதும் புளிப்பாகத்தான் இருக்கும், பழுத்த பிறகும் அதே புளிப்புச் சுவைத்தான். இதை நாம் பெரியவர்களுக்கு கொடுக்கும் பொழுது, நம் இருவருடைய உறவும் இந்த எலுமிச்சம்பழத்தை போல எப்போதும் மாறாமல் இருக்கட்டும் என்று குறிப்பால் உணர்த்துகிறோமாம்  

-- ஸ்ரீ முரளிதர ஸ்வாமிகள் உபன்யாசத்தில் கேட்டது.

ப.பாண்டி (விமர்சனம்)

ப.பாண்டி (விமர்சனம்)

தனுஷ் முதல் முறையாக இயக்கி இருக்கும் படம். முதல் காதலில் தோற்ற இருவரும் தங்கள் முதிய பிராயத்தில் அந்த காதலை புதுப்பித்துக் கொள்ளலாமா என்று யோசிக்கும் கதை. 

கதா பாத்திரத்திற்கேற்ற நடிகர்களை தேர்வு செய்திருப்பதிலேயே தனுஷிற்கு பாதி வெற்றி கிடைத்து விடுகிறது. அந்த அப்பா பாத்திரத்திற்க்கு ராஜ் கிரானை விட வேறு ஒரு சிறந்த தேர்வு இருக்க முடியுமா? ஆரம்ப காட்சிகளில் மகனிடம் பயந்து கொண்டு பம்முவதும், பேரக் குழந்தைகளிடம் பாசம் காட்டுவதிலும், நண்பர்களோடு முக நூலில் போடுவதற்காக விடம் விதமாக போஸ் கொடுக்கும் வெள்ளந்தி தனத்திலும், இறுதியில் "உனக்காக இரண்டு தடவ வீட்டை விட்டு ஓடி வந்திருக்கேன்" என்று கூறுவதிலும் சபாஷ் போட வைக்கிறார். 

கடைசி இருபது நிமிடங்கள் மட்டுமே வந்தாலும் தன். முத்திரையை பதிக்கிறார் ரேவதி. எந்த கல்மிஷமும் இல்லாமல் முன்னாள் காதலனோடு பைக்கில் ஊர் சுற்றுவதும், "வீட்டு அட்ரஸ் கொடுத்தது தப்பா போச்சு" என்று ராஜ் கிரனை கோபிப்பதும், மகளிடம்(நம்ம டி.டி) முன்னாள் காதலனைப் பற்றி பேசுவதும், கடைசியில் எப்போதோ முன்னாள் காதலனோடு எடுத்துக் கொண்ட புகைப் படத்தை அவனிடமே திரும்ப கொடுத்து விட்டு,அவனுக்கு கண்ணீர்  மல்க விடை கொடுப்பதும்.ஆஹா ...!

"வயதானாலும் துணை துணைதான்" என்று மகள் கூறி விட்டுச் சென்றதும் ஒரு துள்ளல் நடை நடக்கிறாரே..! வயதானாலும் ரேவதி ரேவதிதான். 

சின்ன வயது ரேவதியாக வரும் மடோனா செபாஸ்டியனும் சிறப்பாகவே நடித்திருக்கிறார். ராஜ் கிரண் மகனாக வரும் பிரசன்னா பாஸ் பண்ணி இருக்கிறார், முதல் வகுப்பில் இல்லை. மற்றபடி எல்லோருமே தங்கள் தங்கள் ரோலை நன்றாக செய்திருக்கிறார்கள். 

வளர்ந்து வரும் இளம் இசை அமைப்பாளரான ஷான் ரோல்டன் இசையில் தனுஷ் மடோனா படும் பாடல் நன்றாக இருக்கிறது. பி.ஜி.எம். சிறப்பு. தற்கால இசை அமைப்பாளர்களை போல சிந்தசைசர் பயன் படுத்தாமல் அசல் இசைக்கருவிகளை கொண்டு இசை அமைத்திருக்கிறாராம். வாழ்க! வளர்க!

கம்பி மேல் நடப்பது போன்ற ஒரு கருவை எடுத்துக் கொண்ட தனுஷின் துணிச்சலையும், அதை கொஞ்சம் கூட விரசம் தட்டாமல் எடுத்திருக்கும் திறமையையும் பாராட்டலாம்!

அருந்தச் சொல்வது மாங்கனி சாறு (மேங்கோ ரஸ்)

அருந்தச் சொல்வது மாங்கனி சாறு

(மேங்கோ ரஸ்)

தேவையான பொருள்கள்:

மாம்பழம் -  2 அல்லது 3

சர்க்கரை - 1 டேபிள் ஸ்பூன் 

காய்ச்சி ஆற வைத்த பால் - 1 கப் 

முதலில் மாம்பழங்களை நன்கு கழுவி தோல் சீவி செதில் செதிலாக நறுக்கிக் கொள்ளவும். பின்னர். அந்த துண்டுகளை மிக்சியில் அல்லது whipper மூலம் கூழாக்கிக் கொள்ளவும். அதில் சிறிது நீர் சேர்த்து அடுப்பில் வைத்து, சர்க்கரை சேர்த்து லேசாக சூடாக்கவும். கொதிக்க கூடாது. சூடான மாம்பழக் கூழ் ஆறியதும், பால் சேர்த்து குளிர் சாதன பெட்டியில் வைத்து ஜில்லென்று அருந்தலாம். கோடை காலத்திற்கேற்ற சுவையான பானம். 

பால் சேர்ப்பதற்கு முன் 

பால் சேர்த்த பிறகு 

சர்க்கரை சேர்க்க காரணம் எல்லா பழங்களும் ஒரே சுவையில் இருக்காதல்லவா? சர்க்கரை அதை சமன் செய்யும்.  

நார் மாம்பழம், புளிப்பு மாம்பழம் போன்ற எல்லா வகை மாம்பழங்களிலும்  மேங்கோ ரஸ் செய்யலாம். நார் பழமாக இருந்தால், மிக்சியில் சற்று அதிக நேரம் அடிக்க வேண்டும். புளிப்பான பழங்களுக்கு சர்க்கரை கொஞ்சம் அதிகம் சேர்க்க வேண்டும்.     

இந்த மேங்கோ ரசை சப்பாத்திக்கு சைட் டிஷாக பயன் படுத்துபவர்கள் உண்டு. 

கோடையும் எடையும்

கோடையும்  எடையும்

வெய்யில் காலம் வருகிறது என்றால் எனக்கு கொஞ்சம் பயம் வரும். தகிக்கும் வெய்யில், பவர் கட் இவைகளை நினைத்து மாத்திரம் அல்ல. கூடப் போகும் என் எடையை நினைத்தும்தான். கோடையில்தான் எடை குறையுமாம். அதிகம் வியர்பதால் எடை குறைந்து விடும் என்கிறார்கள். நாம் வியர்க்க விட்டால்தானே? வியர்க்க ஆரம்பிக்கும் பொழுதே, "உஸ்... அப்பா... முடியல... ஏ.சி.ஐ போடு" என்று வியர்வையை அடக்கி விடுகிறோம். 

அது மட்டுமா? ஜில்லுனு ஏதாவது குடிச்சால்தான் தாகம் அடங்கும் என்று நன்னாரி சர்பத் என்ன? ரோஸ் மில்க் என்ன? இவைகளைத் தவிர பாட்டில் பாட்டிலாக உள்ளே தள்ளும் குளிர் பானங்கள் கிலோ கிலோவாக நம் எடையை ஏற்றி விடுகின்றனவே...! குளிர் பானங்களோடு நிறுத்திக் கொள்கிறோமா? ஆங்காங்கே இருக்கும் ஐபாகோக்களும்(IBACO) , மில்கிவேக்களும்(MILKY WAY) நம்மை வா என்று அழைக்கும் பொழுது மாட்டேன் என்றா சொல்ல முடியும்? உள்ளே நுழைந்து வித விதமான ப்ளேவர்களில் ஐஸ் க்ரீம்களை வெளுத்து கட்டினால் எடை ஏறாமல் இருக்குமா?

வெய்யில் கொளுத்துகிறதே என்று திருமணங்கள் நடத்தாமலா இருக்கிறார்கள்? கல்யாணம்,காது குத்தல், பிறந்த நாள், க்ரஹ பிரவேசம், என்று எப்படியும் ஒரு மாதத்தில் இரண்டு நிகழ்ச்சிகளிலாவது கலந்து கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. இப்பொழுதெல்லாம் எந்த விருந்துமே ஐஸ் கிரீம் இல்லாமல் இல்லை. அதைத் தவிர இன்னும் இரண்டு இனிப்புகள்... எல்லாவற்றையும் பரிமாறி வைத்து விடுகிறார்கள். உணவை வீண் ஆக்க முடியுமா? ஜோதிகா வேறு சின்ன திரையில் வந்து, "உணவை வேஸ்ட் பண்ணாதீர்கள், ப்ளீஸ், வேஸ்ட் பண்ணாதீர்கள்" என்று கெஞ்சும் போது வீண் பண்ண முடியுமா? எல்லாவற்றிற்கும் நம் வயிற்றில் இடம் அளிக்கிறோம். எடை ஏறாமல் இருக்குமா? 

ஐஸ் க்ரீம் ஐ ஒதுக்கலாம் என்றால்?"ஏன் ஐஸ் க்ரீம் சாப்பிடலையா? ஷுகரா"? என்று அக்கறையாக விசாரிப்பார் பக்கத்து இலை காரர்."சீ சீ அதெல்லாம் இல்ல, வெய்ட் ஏறிக் கொண்டே போகிறது, அதான்.." "ஒரு நாள் சாப்பிட்டா ஒண்ணும் ஆகிடாது". என்று உசுப்பேற்றி உசுப்பேற்றியே நம்மை 'ஓவர் வெய்ட்' ஆக்கி விடுகிறார்கள்.

விருந்தை விட்டுத் தள்ளுங்கள், என்றாவது ஒரு நாள்தான், வீட்டில் இருக்கும் வில்லன்களை என்ன செய்வது? எல்லாவற்றிலும் முதன்மையானது மாங்காய்!!! மாவடு, மாங்காய் தொக்கு, ஆவக்காய், மாம்பழம் என்று பல வடிவங்களில் அது படுத்தும் பாடு இருக்கிறதே..!

அம்மாவிடமும், மாமியாரிடமும் எதை கற்றுக் கொள்கிறோமோ இல்லையோ ஊறுகாய் போட கற்றுக் கொண்டு விடுகிறோம். முதலில் சாதத்திற்கு தொட்டுக் கொள்ளத்தான் ஊறுகாயை போட்டுக் கொள்வோம். அது கொஞ்சம் மீந்து விடும். சரி ஊறுகாயை வீணாக்க வேண்டாமே என்று கொஞ்சம் சாதம் போட்டுக் கொள்வோம், இப்போது மறுபடியும் ஊறுகாய் மீந்து விடும். இப்படி சாதத்திற்கு ஊறுகாய், ஊறுகாய்க்கு சாதம் என்று மாற்றி மாற்றி சாப்பிட்டால் எடை எப்படி ஏறாமல் இருக்கும்? 

இனிமேல் இப்படிப் பட்ட சபலங்கள் எல்லாம் கூடாது என்று எண்ணி ஊறுகாயை குறைவாக போட்டுக் கொள்கிறேன். ஐபாகோ களையும், மில்கி வேக்களையும் புறக்கணித்து விட்டேன்.  ஆனால் மாம்பழம்?? 

செந்தூரான், நீலம், பங்கனப்பள்ளி, இமாம்பசந்து என்று கலர் கலராக வண்டிகளில் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருக்கும் மாம்பழக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுபடுவது கொஞ்சம் கடினம்தான்... வயதோ ஏறிக் கொண்டிருக்கிறது ஒரே ஒரு நல்ல சுவையான மாம்பழத்தை சாப்பிட்டு விட்டு நிறுத்தி விடலாம் என்று தீர்மானித்தேன். ஆனால் அதில் ஒரு சிக்கல் பாருங்கள், ஒரு வெற்றி படம் கொடுத்து விட்டு நடிப்பதை நிறுத்தி விடலாம் என்று நினைக்கும் சூப்பர் ஸ்டாருக்கு வெற்றி படம் வாய்க்காதது போல எனக்கும் சுவையான மாம்பழம் கிடைக்க மாட்டேன் என்கிறது. ஒன்று புளிக்கிறது, அல்லது நாராக இருக்கிறது, அல்லது சப்பென்று இருக்கிறது. என்ன செய்வது? இன்றைக்கு கூட மாம்பழம் வாங்கி இருக்கிறேன்.. எப்படி இருக்க போகிறதோ? 

எடை? அதைப் பற்றியெல்லாம் இப்போது என்ன? கொஞ்சம் நடந்தால் குறைந்து விடப் போகிறது... தவிர நான் என்ன அழகி போட்டிக்கா செல்லப் போகிறேன்?.. கிடக்கட்டும் கழுதை

படங்கள் உதவி: கூகுள் . இது ஒரு மீள் பதிவு 

எங்கள் ஊர்களுக்கு கிடைத்த கௌரவம் !!

எங்கள் ஊர்களுக்கு கிடைத்த கௌரவம் !!

நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊரான திருச்சி மற்றும் எங்கள் சொந்த ஊரான தஞ்சை ஜில்லாவை சேர்ந்த கண்டமங்கலம் ஆகிய இரண்டு ஊர்களுக்கும் இந்த வாரம் ஒரு கௌரவம் கிட்டியிருக்கிறது.

இந்தியாவின் சுத்தமான நகரங்களுள் ஆறாவது இடத்தில் திருச்சி இருக்கிறது. (சத்திரம் பேருந்து நிலையம் துர்கந்தம் இல்லாமல் இருக்கிறதா?)

எங்கள் சொந்த ஊரான கண்டமங்கலம் டிஜிட்டல் கிராமமாக அறிவிக்கப் பட்டிருக்கிறது.  

பணமில்லா பரிவர்த்தனையை ஊக்குவிக்கும் விதமாக பிரதமர் நரேந்திர மோடி முதன் முதலாக குஜராத் மாநில அகோதரா கிராமத்தை ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ வங்கி மூலம் டிஜிட்டல் கிராமமாக மாற்றினார். அதன் தொடர்ச்சியாக அந்த வங்கி இந்தியாவின் வெவ்வேறு மாநிலங்களில் உள்ள நூறு கிராமங்களை டிஜிட்டல் கிராமங்களாக மற்றும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ள 12 கிராமங்களில் எங்கள் ஊரான கண்டமங்கலமும் ஒன்று.

கிராம மக்கள் இரண்டாயிரத்து இரு நூறு பேர்களில் ஆயிரத்து எழுநூறு பேர்களுக்கு வங்கி கணக்கு துவங்கப்பட்டு ஏ.டி.எம். அட்டைகளும் வழங்கப்பட்டு விட்டதாம். கடைகளில்(எனக்கு தெரிந்து பெருமாள் கோவிலுக்கு பக்கத்தில் ஒரு கடை உண்டு) ஸ்வாய்ப்பிங் மெஷினும் வழங்கப் பட்டு விட்டதாம். 

அடுத்த முறை ஊருக்கு செல்லும் பொழுது கதிர்வேலு கடையில் ஒரு சோடா குடித்து விட்டு, கார்டை தேய்த்து விடலாம். முன்னோடி கிராமமாக இருப்பதில் சந்தோஷம்!!:))))